28/3/10

Όχι άλλη μια προβλέψιμη ταινία.

Είναι αυτή -η γνωστή σε όλους μας ηλίθια φάση- που σε πιάνει μια φορά το μήνα περίπου (αν είσαι τυχερός) και που θέλεις να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο. Είναι τότε που συνειδητοποιείς πόσο μονότονη έχει καταντήσει η ζωή σου και πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις κάτι για να μη βαριέσαι… Ακόμη χειρότερο όμως είναι το δεύτερο κύμα δυστυχίας που πέφτει πάνω σου έτοιμο να σε πνίξει επειδή ούτε το να διαβάσεις ένα βιβλίο σε ηρέμησε, ούτε ο κινηματογράφος άλλαξε τίποτα, μην μιλήσω για το δήθεν μεξικάνικο φαγητό που βγήκες να φας για αλλαγή, ούτε καν το ζαχαροπλαστείο δεν σε βοήθησε να περάσεις την κρίση, μετά τη γιόγκα στο γυμναστήριο σαβούριασες ένα μυρωδάτο πιτόγυρο με γιαουρτοσκόρδιον και τελικά κατέληξες να πηδιέσαι μπας και ξεχαστείς αλλά ανάμεσα στον (επαγγελματικά πλέον) υποκρινόμενο οργασμό σου ψιθυρίζεις στο αυτί του συντρόφου: «τελικά έπρεπε να το βάψουμε μπεζ το ταβάνι.»

Και μετά σου λέει έχεις επιλογές. Σκατούλες. Όλα μένουν ίδια αν δεν τα αλλάξεις. Γι’ αυτό είμαι εγώ εδώ να σας παρακινήσω να ενστερνιστείτε τη φιλοσοφία του Ζεν για να πάμε μπροστά … Αν έχει κανείς αντίρρηση, ζαμανφου. Τα μαθήματα αρχίζουν από Δευτέρα (και παρακαλώ εφοδιαστείτε με σόδες, ο διαλογισμός θα σας κάτσει βαρύς.)

1 λόγια :

Ανώνυμος είπε...

ligo sokaristiko alla wraio:P