1/5/10

Τη μοναξιά φοβάμαι... Είμαι άνθρωπος, δεν κάνει να λυγίζω

«Όπου και να πάω βλέπω ζευγαράκια. Όλη την ώρα ζευγαράκια. ΠΑΝΤΟΥ. Εγώ το ξέρω δε θα ζήσω, εγώ θα πεθάνω».

Η φωνή μιας απελπισμένης γυναίκας. Τι την οδήγησε στο να πει (φωναχτά) μια τέτοια κουβέντα; Συνήθως αυτές τις σκέψεις τις ακούμε μόνο εμείς. Διστάζουμε να αφήσουμε αυτή τη μικρή φωνούλα που υπάρχει μέσα μας να βγει, την κλειδώνουμε καλά και πετάμε το κλειδί…

Δεν ξέρω τι μπορεί να έχει περάσει αυτή η γυναίκα και ίσως η φαντασία μου να είναι πολύ μικρή για να το ανακαλύψω, αλλά δεν μπορώ να πω πως τα λόγια της με αφήνουν αδιάφορο. Δε λέω, κάποιες φορές η μοναξιά πονάει -επειδή όμως πρέπει κάτι να κατηγορήσω- σίγουρα πρέπει να είναι κι άλλα πράγματα που να οδηγούν έναν άνθρωπο σε αυτή τη κατάσταση. Δε μπορεί ρε γαμώτο έτσι να ξυπνάς μια μέρα και στηρίζοντας όλο σου το είναι στις ανθρώπινες σχέσεις να δηλώνεις ότι θα πεθάνεις λες και δεν έχει πεθάνει ποτέ κανείς. Αν όλοι βασιζόμασταν εξ ολοκλήρου στις ανθρώπινες σχέσεις τώρα η γη θα ήταν ένα γιγάντιο νεκροταφείο. Γι’ αυτό όταν μένουμε μόνοι πρέπει να το αποδεχόμαστε και να προχωράμε, διότι είναι μια ακόμη ευκαιρία που μας δίνετε για να αποδείξουμε περίτρανα την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους απέναντι στα υπόλοιπα όντα.

(ΔΕΝ) Υπάρχει τίποτα ισχυρότερο.;

1 λέξεις :

Ανώνυμος είπε...

'Aν όλοι βασιζόμασταν εξ ολοκλήρου στις ανθρώπινες σχέσεις τώρα η γη θα ήταν ένα γιγάντιο νεκροταφείο'...Μεγάλη κουβέντα,Τρύφου.Ξέρεις τί έλεγε ο Αριστοτέλης?Ότι το ον που μπορεί και επιλέγει να ζει μόνο του δεν είναι άνθρωπος,αλλά θηρίο ή Θεός.Loli