21/5/10

Το Α και το Ψ

Α: -Πες μου Ψ πιο γράμμα είναι μετά από σένα;
Ψ: -Δεν γίνεται, είναι μυστικό.
Α: -Μα γιατί; Έλα πες μου.
Ψ: -Σου είπα, είναι μυστικό, δεν κάνει να το μάθεις.
Α: -Και γιατί δεν κάνει;
Ψ: -Έτσι.
Α: -Ουφ, με νευριάζεις όταν κανείς έτσι και δε μου λες. Σου είπα ποιό είναι μετά από μένα , μην είσαι άδικος.
Ψ: -Το ήξερα από πριν. Είναι το Β.
Α: -Ε, ναι. Άντε πες μου.
Ψ: -Μην με πιέζεις άλλο.
Α: -Όχι πρέπει να μου πεις.
Ψ: -Εεεε… Δεν ξέρΩ
Α: -Δεν ξέρεις; Ναι καλά, σε πίστεψα τώρα. Πως είναι δυνατόν να μην ξέρεις;;:
Ψ: -Κι όμως αυτή είναι η αλήθεια δεν ξέρω πιο γράμμα είναι μετά από μένα. Ξέρω όμως ότι είναι το τελευταίο. Κλαψ, κλαψ.
Α: -Αυτό είναι τρομερό, αδιανόητο. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Λυπάμαι δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο παρέα. Άσε που μένεις τόσο μακριά που κάθε φορά πρέπει να παίρνω ταξί για να έρθω να σε δω. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι ποτέ δεν κάναμε αληθινή παρέα. Πάντα με κοιτούσες περίεργα. Πάντα με ζήλευες επειδή είμαι πρώτο, αλλά τώρα τα κατάλαβα όλα. Τώρα έλαμψε η αλήθεια. Δεν ξέρεις ούτε ποιό γράμμα είναι μετά από εσένα . Ντρέπομαι για λογαριασμό σου. Φεύγω.
Ψ: -Να σου κάνω μια ερώτηση πριν φύγεις;
Α: -Ρώτα με ότι θες. Σίγουρα θα σου δώσω μια απάντηση.
Ψ: -Γιατί σε νοιάζει τόσο πολύ να μάθεις πιο γράμμα είναι μετά από μένα, ποιο είναι το τελευταίο;
Ω: -Ωωωωωωωωωωωωωωωωω

1 λόγια :

Ανώνυμος είπε...

Loneliness of the top,λένε κάποιοι.Μεγαλώνοντας ειδικά μου το λέγανε συχνά.Εκεί φόρτωναν όλα τα προβλήματά μου.Δεν ήταν βέβαια αυτό.Ήταν και είναι αυτές οι ηλίθιες οι ανασφάλειες που έχουμε,η ανάγκη για αναγνώριση από τους άλλους και για αυτοεπιβεβαίωση που μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε κομπλεξικά.Πάντα πάλευα να είμαι στο Α.Τώρα τελευταία που άρχισα να κατεβαίνω στην αλφαβήτα νιώθω πολύ καλύτερα.