21/4/10

Με κέτσαπ ή χωρίς;

Σήμερα έφαγα μακαρόνια (κάτι που κάνω συχνά) και τα έφαγα χωρίς κέτσαπ (κάτι που δεν κάνω συχνά, συνήθως τα τρώω με κέτσαπ). Δεν ξέρω γιατί. Έτσι μου καρφώθηκε και ήθελα να τα φάω χωρίς κέτσαπ. Γύρισα από το σχολείο κουρασμένος, τα είδα και αποφάσισα ότι θα τα φάω σκέτα. Το ίδιο βράδυ έφαγα και πάλι μακαρόνια

1ον γιατί μου αρέσουν πολύ
2ον γιατί πεινούσα.

Αυτή τη δεύτερη φορά όμως κάτι με έκανε να ανοίξω το ψυγείο και να βγάλω το κέτσαπ. Ήθελα μακαρόνια με κέτσαπ. Αυτή τη φορά ήξερα γιατί τα θέλω με κέτσαπ και όχι σκέτα

1ον γιατί τα μακαρόνια με κέτσαπ είναι εκπληκτικός συνδυασμός
2ον γιατί είχα μαλώσει με τη μητέρα μου.

Δεν μπορούσα να μη βάλω κέτσαπ. Δεν είχα τη δύναμη. Γιατί όταν κάτι σε στεναχωρεί προσπαθείς να το αποβάλεις, καμιά φορά προσθέτοντας κάτι άλλο. Κι εγώ τον έδιωξα αυτό το καβγά και έβαλα κέτσαπ εξάλλου μ’ αρέσει το κέτσαπ, τόσο που όταν ήμουνα μικρός, έβαζα κέτσαπ σε ένα μπολάκι και το έτρωγα με το κουτάλι
-σκέτο- ώσπου κάποτε ανακάλυψα πόσο περισσότερο βοηθάει αν το βάλω στα μακαρόνια…



9/4/10

Πριν τον ύπνο, μονόλογος

Είναι τα ψέματα που λέμε κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε. Ξαπλώνουμε,
στριφογυρίζουμε λίγο στο μαξιλάρι, κοιτάμε το ταβάνι και ξαφνικά έρχεται σε όλους μας η επιθυμία να βεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι η αυριανή μέρα θα είναι διαφορετική, ότι κάτι θα αλλάξουμε.

Απαντάμε στις δικές μας ερωτήσεις, παίρνουμε αποφάσεις -επιπόλαιες και μη- και αυτός ο «πριν τον ύπνο, μονόλογος» διαρκεί μέχρι να νιώσουμε το χαρακτηριστικό αίσθημα της ανεξαρτησίας να μας κατακλύζει

Ναι! Τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι, χωρίς σκοτούρες. Κι όμως σαν ο ήλιος λάβει τη θέση του ψηλά στον ουρανό το φεγγάρι βρίσκεται πολύ μακριά για να μας υπενθυμίσει τις υποσχέσεις πού δώσαμε χτες βράδυ.

Ας μη τα λέμε όμως ψέματα. Πιο ωραία δεν ακούγεται το: προγραμματικές δηλώσεις
(γεμάτες αυταπάτη); Καλή σας νύχτα. Όνειρα γλυκά κι απονήρευτα (ξέρετε εσείς).

6/4/10

Γαμώ την καταδίκη μου

Θέλω να κατουρήσω αλλά κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και γράφω. Tραγικό; Μπορεί. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Σκέτη καταπίεση. Κάθε μέρα, όοοολη μέρα πιεζόμαστε για να κάνουμε πράγματα πού είτε δεν θέλουμε να κάνουμε, είτε δε σκοπεύαμε να κάνουμε, είτε αν είχαμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε αν θα τα κάναμε, θα επιλέγαμε να μην τα κάναμε. Και οοοολη αυτή η πίεση που ασκούμαι σε μας και σε άλλους στο τέλος στρέφεται εναντίον μας. Κι αυτό γιατί ως γνωστών το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας.

Και μετά ξεσπάμε….

Ποιος χέστηκε αν ήρθε η άνοιξη; Εγώ έχω άλλα στο κεφάλι μου τώρα…$%@^***F*/----

Απελευθέρωση.

Βέβαια, εδώ βρίσκεται και το μελανό σημείο της υπόθεσης διότι αν απελευθερωθούμε όλοι από όσα μας δεσμεύουν ταυτόχρονα, τότε κάτι θα καταρρεύσει και δεν θέλω να σκέφτομαι τι. Εδώ ίσως ταιριάζει η φράση: «Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

Φεύγω τώρα για να μην κατουρηθώ πάνω μου... Ά και ναι δεν έχουμε άλλη επιλογή.