27/5/10

Ο Μίτ(σ)ος της Αριάδνης

Μερικές φορές νιώθω ότι η ζωή είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι, τόσο πολύ που δεν θα σού έφτανε μια ζωή να το ξεμπλέξεις. Όμως αξίζει να προσπαθήσεις κι όπου κολλήσεις ζήτα τη βοήθεια της Αριάδνης. Και μετά συνέχισε, κι όπου κι αν φτάσεις να είσαι ευχαριστημένος ακόμη κι αν αυτό το «όπου» δεν είναι η άκρη του κουβαριού. Ο Θησέας μπορεί να τα κατάφερε χωρίς μεγάλη δυσκολία αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία του είναι ένας από τους πολλούς μύθους.

Όλοι είμαστε ήρωες αρκεί να πιστέψουμε ότι απλά είχαμε έναν πολύ κακό σχεδιαστή στολής, οι δυνάμεις μας είναι πάνω κάτω οι ίδιες σε άλλους περισσότερες σε άλλους λιγότερες, και δεν είμαστε άτρωτοι. Πιάστε όλοι από ένα μπερδεμένο κουβάρι κι αρχίστε το ξεμπέρδεμα κι αν σας τύχει κανένας ναυτικός κόμπος…έχετε άσο στο μανίκι την Αριάδνη σας η οποία μπορεί να είναι οτιδήποτε σας βοηθάει να ξεπερνάτε τις δυσκολίες, οτιδήποτε.

Και στην τελική γιατί δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία στην άκρη του κουβαριού λες και μας διαβεβαίωσε κανείς πως αν καταφέρουμε να φτάσουμε εκεί θα σταματήσουμε να έχουμε προβλήματα. Νομίζω αν καταφέρει κανείς να φτάσει στο τροπικό νησί θα του δημιουργηθεί αυτόματα ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν θα έχει προβλήματα, και θα είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσει. Είναι γεγονός ότι στη ζωή μας δίνουμε τεράστιο όγκο στα προβλήματα μας αντί να εστιάσουμε στο πως θα τα λύσουμε και ίσως αυτό κατά βάθος να μας γεμίζει αφού όταν καταφέρουμε να τα ξεφορτωθούμε το απολαμβάνουμε τόσο πολύ …αν και όχι για πολύ

Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα Μήτσο. Μην αφήνετε πια τους Μήτσους σας να παίζουνε κρυφτό. Φτου ξελευθερία για όλους!

22/5/10

Εγώ θα βάλω τα δυνατά μου, κι ότι βγει

Άντε πες ότι το ακολουθώ, πως θα καταφέρω να ζήσω με το ερώτημα αν τελικά έβαλα τα δυνατά μου, να με βασανίζει; Κάτι τέτοιες συμφωνίες πού κλείνω με τον εαυτό μου τις φοβάμαι, κρύβουν πολλούς κινδύνους. Νομίζω αυτό που σου μένει στο τέλος από κάθε τι είναι μια ανάμνηση. Και αργότερα όταν πια θα είσαι «ώριμο φρούτο» έρχεται η ώρα να αποφασίσεις αν θα τη βάλεις στο βαλιτσάκι μαζί με τις υπόλοιπες ή αν θα τη καταχωνιάσεις κάτω απ’ το κρεβάτι εκεί που ζει το τέρας -που φοβόσουνα μικρός- για να την κάνει μια χαψιά.

Θα βάλω τα δυνατά μου κι αυτό που θα βγει θα το δεχτώ όπως είναι και θα ευχηθώ μετά από χρόνια, όταν έρθει η ώρα της κρίσης, να το βάλω στο βαλιτσάκι, τότε θα ξέρω.;

21/5/10

Το Α και το Ψ

Α: -Πες μου Ψ πιο γράμμα είναι μετά από σένα;
Ψ: -Δεν γίνεται, είναι μυστικό.
Α: -Μα γιατί; Έλα πες μου.
Ψ: -Σου είπα, είναι μυστικό, δεν κάνει να το μάθεις.
Α: -Και γιατί δεν κάνει;
Ψ: -Έτσι.
Α: -Ουφ, με νευριάζεις όταν κανείς έτσι και δε μου λες. Σου είπα ποιό είναι μετά από μένα , μην είσαι άδικος.
Ψ: -Το ήξερα από πριν. Είναι το Β.
Α: -Ε, ναι. Άντε πες μου.
Ψ: -Μην με πιέζεις άλλο.
Α: -Όχι πρέπει να μου πεις.
Ψ: -Εεεε… Δεν ξέρΩ
Α: -Δεν ξέρεις; Ναι καλά, σε πίστεψα τώρα. Πως είναι δυνατόν να μην ξέρεις;;:
Ψ: -Κι όμως αυτή είναι η αλήθεια δεν ξέρω πιο γράμμα είναι μετά από μένα. Ξέρω όμως ότι είναι το τελευταίο. Κλαψ, κλαψ.
Α: -Αυτό είναι τρομερό, αδιανόητο. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Λυπάμαι δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο παρέα. Άσε που μένεις τόσο μακριά που κάθε φορά πρέπει να παίρνω ταξί για να έρθω να σε δω. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι ποτέ δεν κάναμε αληθινή παρέα. Πάντα με κοιτούσες περίεργα. Πάντα με ζήλευες επειδή είμαι πρώτο, αλλά τώρα τα κατάλαβα όλα. Τώρα έλαμψε η αλήθεια. Δεν ξέρεις ούτε ποιό γράμμα είναι μετά από εσένα . Ντρέπομαι για λογαριασμό σου. Φεύγω.
Ψ: -Να σου κάνω μια ερώτηση πριν φύγεις;
Α: -Ρώτα με ότι θες. Σίγουρα θα σου δώσω μια απάντηση.
Ψ: -Γιατί σε νοιάζει τόσο πολύ να μάθεις πιο γράμμα είναι μετά από μένα, ποιο είναι το τελευταίο;
Ω: -Ωωωωωωωωωωωωωωωωω

12/5/10

Χάπι (end)

Δεν θα πω τα γνωστά ότι δεν υπάρχουν happy endings... και πράσινα άλογα θα πω ότι πρέπει να φανταζόμαστε ότι δεν υπάρχουν τέλη. Κάθε τέλος -είτε είναι χαρούμενο είτε όχι- σηματοδοτεί μια καινούρια αρχή . Χαρείτε λοιπόν το ταξίδι και μην σκέφτεστε τι θα γίνει όταν φτάσετε στον προορισμό.

Αυτά.

Συμβουλή: εγώ αν κάπου, κάποτε μου τύχει κανένα κακό τέλος… παίρνω ένα χάπι (όχι παραπάνω, γιατί αλλιώς δε θα ‘μουν εδώ να γράφω) και μετά φωνάζω: Είμαι ο Βασίλης και είμαι καλά.

1/5/10

Τη μοναξιά φοβάμαι... Είμαι άνθρωπος, δεν κάνει να λυγίζω

«Όπου και να πάω βλέπω ζευγαράκια. Όλη την ώρα ζευγαράκια. ΠΑΝΤΟΥ. Εγώ το ξέρω δε θα ζήσω, εγώ θα πεθάνω».

Η φωνή μιας απελπισμένης γυναίκας. Τι την οδήγησε στο να πει (φωναχτά) μια τέτοια κουβέντα; Συνήθως αυτές τις σκέψεις τις ακούμε μόνο εμείς. Διστάζουμε να αφήσουμε αυτή τη μικρή φωνούλα που υπάρχει μέσα μας να βγει, την κλειδώνουμε καλά και πετάμε το κλειδί…

Δεν ξέρω τι μπορεί να έχει περάσει αυτή η γυναίκα και ίσως η φαντασία μου να είναι πολύ μικρή για να το ανακαλύψω, αλλά δεν μπορώ να πω πως τα λόγια της με αφήνουν αδιάφορο. Δε λέω, κάποιες φορές η μοναξιά πονάει -επειδή όμως πρέπει κάτι να κατηγορήσω- σίγουρα πρέπει να είναι κι άλλα πράγματα που να οδηγούν έναν άνθρωπο σε αυτή τη κατάσταση. Δε μπορεί ρε γαμώτο έτσι να ξυπνάς μια μέρα και στηρίζοντας όλο σου το είναι στις ανθρώπινες σχέσεις να δηλώνεις ότι θα πεθάνεις λες και δεν έχει πεθάνει ποτέ κανείς. Αν όλοι βασιζόμασταν εξ ολοκλήρου στις ανθρώπινες σχέσεις τώρα η γη θα ήταν ένα γιγάντιο νεκροταφείο. Γι’ αυτό όταν μένουμε μόνοι πρέπει να το αποδεχόμαστε και να προχωράμε, διότι είναι μια ακόμη ευκαιρία που μας δίνετε για να αποδείξουμε περίτρανα την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους απέναντι στα υπόλοιπα όντα.

(ΔΕΝ) Υπάρχει τίποτα ισχυρότερο.;