1/8/11

ΑΝΑΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ: (ΒΛ. ΚΑΠΑΚΙ)

Για μένα είναι περιττό να κάνεις σχέδια για το μέλλον, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Φορές που το δοκίμασα ένιωθα ότι κάποιος γελάει ειρωνικά πίσω απ' τη πλάτη μου. Και ακόμη πιο περιττό να καταγράφεις πράγματα που θέλεις να κάνεις πριν πεθάνεις. Είναι φορές που φοβάμαι κι εγώ ότι δεν θα προλάβω να κάνω ΑΥΤΆ. (Γαμώτο κι είχα πει ότι θα σταματήσω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη!) Οι Έλληνες σαν λαός φοβόμαστε το θάνατο. Φαίνεται και από τα κείμενα μας και την τεράστια επιθυμία μας   να φτάσουμε στην αθανασία, άλλωστε.  Δεν γίνεται να έχεις φτάσει στο γυμνάσιο και να μην έχεις ακούσει (έστω και στην τηλεόραση) κάποιον ηλικιωμένο να μιλάει για τα νιάτα του, που τα άφησε στον ήλιο για να ζεσταθούν και τα ξέχασε εκεί και ξεράθηκαν.

Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι έχουμε ημερομηνία λήξης. Όμως δεν έχουμε το καπάκι στο οποίο αναγράφεται Αν και κάτι μου λέει ότι και να το είχαμε λίγα πράγματα στη ζωή μας θα ήταν διαφορετικά καμωμένα. Τελικά είμαστε εδώ για να αναλώνουμε ή να αναλωνόμαστε; Κάποτε πίστευα ότι ζούμε για να γεμίζουμε τις ζωές των άλλων τώρα τελευταία συμπαθώ τη φράση του Σάρτρ: «Η κόλαση είναι οι άλλοι.».