15/8/11

Προσ -περισσότερες- φορές

Οι φλέβες μου έτοιμες να βγουν απ' το δέρμα. Οι αισθήσεις μου βρίσκονταν σε έξαρση. Μύριζα περισσότερο (το ιδρωμένο σου κορμί), άγγιζα περισσότερο (τα λιγνά σου δάχτυλα), έβλεπα περισσότερο (ένα γραφικό τοπίο που είχες δει κι έμεινε από τότε στα μάτια σου τα πράσινα), γευόμουν περισσότερο (αν και το στόμα μου είχε ξεραθεί), (δεν άκουγα, δεν σε άκουγα που μου φώναζες 2 λέξεις πρωτάκουστες: «σε αγαπώ») άκουγα περισσότερο την πόρτα που έτριζε κάθε που φυσούσε το αεράκι που βγαίνει μετά το σούρουπο. Πως να έχεις την πόρτα κλειστή Αύγουστο μήνα; Και ξαφνικά θυμήθηκα πάλι τα εκπτωτικά κουπόνια που είχαν ξεμείνει στο συρτάρι της κουζίνας και τις καλοκαιρινές προσφορές που είχαν αρχίσει εδώ και καιρό. Γαμώτο, κι όλο έλεγα θα τα χρησιμοποιήσω.

Κάτι βράδια του Αυγούστου σαν κι' αυτά έχουν μια παράξενη μυρωδιά σαν φρεσκοβρεμμένο γρασίδι και καταλήγεις να ξαπλώνεις στην άμμο (γιατί απλά δεν μπορείς να μείνεις στο σπίτι). Καθώς βυθίζονται τα πόδια και τα χέρια μου στην άμμο, γυρνάς και μου ψιθυρίζεις κάτι πικάντικο στο αυτί κι εγώ εκείνη την ώρα κοιτάζω τον ουρανό και καταλαβαίνω ότι η γη γυρίζει. Σαν να φέρνει στα αυτιά μου ο αέρας εκείνο το τραγούδι που είχε σημαδέψει ένα απ' τα καλοκαίρια μου.


Κι έρχονται στο μυαλό μου τα παλιά, σαν όνειρα που είδα μες τη νύχτα και τα μισοθυμάμαι το επόμενο πρωί.

1/8/11

ΑΝΑΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ: (ΒΛ. ΚΑΠΑΚΙ)

Για μένα είναι περιττό να κάνεις σχέδια για το μέλλον, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Φορές που το δοκίμασα ένιωθα ότι κάποιος γελάει ειρωνικά πίσω απ' τη πλάτη μου. Και ακόμη πιο περιττό να καταγράφεις πράγματα που θέλεις να κάνεις πριν πεθάνεις. Είναι φορές που φοβάμαι κι εγώ ότι δεν θα προλάβω να κάνω ΑΥΤΆ. (Γαμώτο κι είχα πει ότι θα σταματήσω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη!) Οι Έλληνες σαν λαός φοβόμαστε το θάνατο. Φαίνεται και από τα κείμενα μας και την τεράστια επιθυμία μας   να φτάσουμε στην αθανασία, άλλωστε.  Δεν γίνεται να έχεις φτάσει στο γυμνάσιο και να μην έχεις ακούσει (έστω και στην τηλεόραση) κάποιον ηλικιωμένο να μιλάει για τα νιάτα του, που τα άφησε στον ήλιο για να ζεσταθούν και τα ξέχασε εκεί και ξεράθηκαν.

Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι έχουμε ημερομηνία λήξης. Όμως δεν έχουμε το καπάκι στο οποίο αναγράφεται Αν και κάτι μου λέει ότι και να το είχαμε λίγα πράγματα στη ζωή μας θα ήταν διαφορετικά καμωμένα. Τελικά είμαστε εδώ για να αναλώνουμε ή να αναλωνόμαστε; Κάποτε πίστευα ότι ζούμε για να γεμίζουμε τις ζωές των άλλων τώρα τελευταία συμπαθώ τη φράση του Σάρτρ: «Η κόλαση είναι οι άλλοι.».