28/2/12

Έστησα τούτο το τσαρδάκι με κόπο και ιδρώτα.


Και με κόπο. Είναι βέβαια καιρός τώρα που δεν το νιώθω σπίτι μου. Δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα ότι είμαι σπίτι. Έχει υπάρξει όμως αυτή η φορά, έτσι δεν είναι; Πρέπει να είναι έτσι. Έχω μπει σε πολλά σπίτια από τότε που άρχισα να περπατάω. Τα πιο πολλά φιλόξενα. Με λουλούδια σε βάζα ή σε κήπους. Με τραγούδια σε ραδιόφωνα ή σε στόματα. Με λύπες φωλιασμένες σε ψυχές ή τοίχους σαν τη μούχλα. Και με χαμόγελα ζωντανά ή κρεμασμένα. Αλλά ανάθεμα αν σε ένα από αυτά ένιωσα πραγματικά ασφαλής. Είναι κατόρθωμα να βρεις ένα μέρος μόνο δικό σου. Μάλλον, μόνο για σένα. Να είσαι ήρεμος σ’ αυτό, πέρα για πέρα. Να μην έχει καθρέφτες το μέρος. Να μπορείς να δεις τον εαυτό σου πάνω σε κάθε επιφάνεια. Όλα εκεί να φωνάζουν το όνομα σου. Και το επίθετο. Και να μπορείς να είσαι εκεί χωρίς κάποιου είδους ένδυμα. Να φανερώνεσαι με όλη σου τη γύμνια μπροστά στα αντικείμενα. Ένα υποκείμενο. Αυτό να είσαι. Κι ας είσαι σε ένα παγκάκι στην άλλη άκρη της πόλης. Κι ας είσαι σε μια βάρκα δεμένη χρόνια στο λιμάνι. Κι ας είσαι σε ένα μπαρ ή σε ένα χαρτόκουτο στην άκρη του δρόμου. Κι ας είσαι απλά σε ένα σπίτι. Είναι κατόρθωμα σου λέω. Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε τη ζωή τους σε πατρίδες άλλων νιώθοντας μονίμως ξενιτεμένοι.

Μια άλλη άποψη πιο επιφανειακή μεν, αλλά αληθινή σε βάθος:

Άμα μπορείς να σηκωθείς μέσα στη μαύρη νύχτα και με τα φώτα σβηστά, να πας στην τουαλέτα και να μη στουκάρεις πουθενά τότε ναι, μάλλον είσαι σπίτι σου.

7 λογια :

είπε...

σε νιωθω..
συμβαινει αλλα αν επιμεινεις ξαναεπιστρεφεις ;)

kovo voltes... είπε...

Τα σπίτια όμως ως γνωστόν, και ο κάθε "άψυχος" χώρος, τα φτιάχνουν και τους δίνουν ψυχή αυτοί που τα κατοικούν και τα βιώνουν. Οπότε, αν δεν αφήσεις την ψυχή σου να ακουμπήσει πώς να το νιώσεις? Μήπως θέλει λίγη παραπάνω ζεστασιά να απλωθεί στα ντουβάρια? Λέω τώρα...

Ανώνυμος είπε...

Σας παρακολουθώ σιωπηλά εδώ και καιρό.
Μου αρέσει ο τρόπος που γράφετε.
Μοιάζει να αγγίζει μια πλευρά μου ξεχασμένη κάπου.
Είτε σας το πω εγώ είτε όχι, νομίζω πως ξέρετε πολύ καλά ότι σας πάει το γράψιμο...


κ.κ.

και πράσινα άλογα είπε...

@με το φεγγάρι αγκαλιά: χαίρομαι. Δεν ξέρω αν αυτό που κάνω είναι επιμονή αλλά φαντάζομαι ο χρόνος θα δείξει.

@kovo voltes: σε ευχαριστώ πολύ γιατί έπρεπε από κάποιον να το ακούσω αυτό. Θέλει κι άλλο κόπο δηλαδή ε; Τέλεια. Καιρός να αρχίσω να προσπαθώ...

@Κ.Κ.: Σε ευχαριστώ θερμά εσένα και τα μυστηριώδη αρχικά σου. Αυτά που δίαβασες ως τώρα είναι αποτέλεσμα αυτής της (ξεχασμένης σου) πλευράς που εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω γιατί βρίσκεται σε κάθε γωνία που θα στρείψω, στα όνειρα που δεν θα δω, σε κάθε είδωλό μου πάνω σε γυαλιστερές και καθόλου φιλικές επιφάνειες. Την επόμενη φορά θα ήθελα να μου μιλήσεις στον ενικό. Δεν είμαστε καθως-πρέπει εμείς για να κραταμέ τους τύπους.

Καλή νύχτα σε όλους σας.

M είπε...

Και υπάρχουν και αυτοί, οι άλλοι, που παντού είναι σπίτι τους. Ξέρεις γιατί, ε? Διάβασα την τελευταία σου παράγραφο και είμαι σίγουρη πως ξέρεις.

misoagnosti είπε...

Σωστός σε όλα.
Το όνομά μου είμαι εγώ. Το επίθετο, η οικογένειά μου. Η σειρά που τα τοποθετείς είναι η "πρέπουσα".

Καλή συνέχεια. :)

και πράσινα άλογα είπε...

@misoagnosti: Χαίρομαι που συμφωνείς. Σ'ευχαριστώ.
Καλό ΣΚ.