5/4/15

Απόσβεση


Αυτές τις μέρες είναι όλο και πιο έντονο το αίσθημα ότι το Αύριο μου επιβάλλεται από έξω. Έρχεται μέσα στη μέρα μου και μου την μικραίνει. Το Αύριο μου κλέβει την μοναξιά μου κι εγώ δεν την υπερασπίζομαι. Αυτήν που όσο και να την παραμελήσω πάντα εμένα θα διαλέγει. Αποσβαίνω αργά και βασανιστικά προς την μοιραία κατεύθυνση. Όπως όλοι. Και είτε ρωτήσω είτε δεν ρωτήσω, δέχομαι μόνο μια απόκριση. Με άλλο περιτύλιγμα κάθε φορά. Διαφορετικός. Οι άνθρωποι με αηδιάζουν. Βουλιάζουν, αυτές τις μέρες, στις συμβατικότητες και στις πλάνες τους. Τους αρέσει τόσο να διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Να δικαιολογούν με τα λόγια τις πράξεις τους, που οι ίδιοι δεν θα αποδέχονταν, για να ελαφρύνουν (κάπως αδέξια θα έλεγα) τη συνείδηση τους. Αλλά κυρίως με αηδιάζει το ότι δεν ξέρουν να αγαπάνε. Δεν το διδάχτηκαν ποτέ. Η επαφή με αυτούς μου δημιουργεί προβλήματα πάσης φύσεως. Και παραφύσεως. Μετά από κάθε έξοδο. Κάθε συναναστροφή. Υποτροπιάζω. Κι ωστόσο είναι τόσο ξεκάθαρη η εξάρτηση μου από αυτούς. Όλους.

Μπορεί στο βάθος να τους ζηλεύω.
Μπορεί στο βάθος να ψάχνω στη ντουλάπα αυτού του κόσμου, μήπως κατά τύχη βρω στο νούμερό μου, να φορέσω μια αγκαλιά συμβατική.



4 λέξεις :

Akhlut είπε...

πώς γίνεται και είσαι τόσο εύστοχος;

και πράσινα άλογα είπε...

Είναι μια διαδικασία μακροχρόνια. Δεν ήμουν πάντα εύστοχος. Ούτε και πάντα είμαι. Και δεν ξέρω και κατά πόσο μετράει τελικά να βλέπεις το πρόβλημα γραμμένο. Να βρίσκεις το στόχο. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι το πρώτο βήμα για τη λύση του. Σίγουρα όμως είναι ένα είδος σύνδεσης με αυτό.

Mia Petra είπε...

"Μετά από κάθε έξοδο. Κάθε συναναστροφή. Υποτροπιάζω. Κι ωστόσο είναι τόσο ξεκάθαρη η εξάρτηση μου από αυτούς. Όλους. Μπορεί στο βάθος να τους ζηλεύω"...κι εμένα με έχει προβληματίσει αυτό. Ακόμα και η παραδοχή, είναι ένα βήμα. (δεν ξέρω προς τα που, αλλά λέμε) Καλώς σε βρήκα.

Kat είπε...

http://www.katjavonhelldorff.com/files/gimgs/3_gruene-pony.jpg


αααααχ <3