κάθε παρασκευή

ήσουν εκεί. κι εγώ ήμουν εκεί. ήρθα μόνο για αυτό. για να σε αποχαιρετίσω. και έτσι όπως καθόμασταν μέσα στην εκκλησία. άνθρωποι. κάποιοι που ήξερα. κάποιοι άλλοι που δεν ήξερα. και μερικοί που θα ήθελα να μην ήξερα. θυμήθηκα. που με έκανες μπάνιο κάθε Παρασκευή. πρώτα έμενα. μετά τον παππού και εσύ έκανες τελευταία. κάθε Παρασκευή. γέμιζες την λεκάνη με ζεστό νερό. κι έπαιρνες το τσίγκινο μπολάκι το μαύρο. και με έλουζες. πρώτα έμενα. μετά τον παππού. κι εσύ τελευταία. κάθε Παρασκευή. με πράσινο σαπούνι. κι εκεί. μέσα στην εκκλησία. μου ήρθε όλο. όλο αυτό που είχα ξεχάσει. με είχες δει γυμνό σκέφτηκα. κάθε Παρασκευή με έβλεπες γυμνό. και ήσουν τώρα εκεί. μπροστά μου. σκεπασμένη με λουλούδια μέχρι το λαιμό. και σκέφτηκα ότι εγώ ποτέ δε σε είδα γυμνή ολόκληρη. ποτέ δε σε έκανα μπάνιο. ούτε όταν πια δεν μπορούσες να κάνεις μόνη σου. γιατί ήμουν μακριά. γιατί μια άλλη κυρία χωρίς γλώσσα που δε μιλούσε τη γλώσσα μας ήταν εκεί για να σε κάνει μπάνιο και να σου μαγειρεύει και να σου κάνει παρέα. γιατί δεν άντεχα να βλέπω τα μάτια σου να με έχουν ξεχάσει. τα μάτια σου που με ξέχασαν. τα μάτια σου που έγιναν ξανά αθώα μάτια. δεν θυμάμαι. τι μέρα ήταν η μέρα που πέθανες. έχω πάψει πια να συγκρατώ ημερομηνίες για σημαντικά πράγματα. θυμάμαι να πλένεις τα ρούχα στο χέρι. σε θυμάμαι να χτενίζεις τα μαλλιά σου. στον καθρέφτη. πριν τη βραδινή βόλτα. σε θυμάμαι να βάζεις κραγιόν. με το στόμα να χάσκει αντανακλαστικά.. σε θυμάμαι τα μεσημέρια να κοιμάσαι στο μονό. με τα μάτια σου σκεπασμένα απ' τον αγκώνα.. έτσι. δε θυμάμαι τι μέρα ήταν τη μέρα που πέθανες. είμαι όμως σίγουρος ότι την ακριβώς προηγούμενη Παρασκευή έκανες το τελευταίο σου μπάνιο.