Μην της το πεις εντάξει. θέλω να μείνει μεταξύ μας. εξάλλου δεν υπάρχει λόγος να το μάθει. αλήθεια δεν υπάρχει. αν το μάθει θα πεθάνω. είναι νομίζω το μόνο που τις κρατάω κρυφό. αλλά δε μπορώ να της το πω. δεν γίνεται. είναι πέρα απ' τις δυνάμεις μου να αντέξω την αντίδραση της. αν με βρίσει. αν με χτυπήσει. αν απλώς φύγει χωρίς να πει τίποτα. αν κλάψει μπροστά μου. τι θα πονέσει περισσότερο. δεν ξέρω. τι ζάλη Θεέ μου. είμαι έτοιμος να πέσω κάτω. κάποιος είπε πως όσα γράφει κανείς τον προσδιορίζουν. δεν είναι έτσι. υπάρχει και η φαντασία. το δικαίωμα να υποκριθείς κάποιον άλλο. ή μήπως αυτός ο άλλος είναι κομμάτι δικό σου. μπερδεύτηκα. στο θέμα μας. μην της μιλήσεις. θα γίνει χαμός. και δεν νομίζω πως θα θελήσει κανείς να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα. μη σου πω δεν υπάρχει καν η τρύπα. το φίδι θα μείνει στο σκοτάδι. δε το λυπάσαι και έμενα δε με λυπάσαι λένε δεν υπάρχει πρόβλημα που να μην έχει λύση. ε αυτό το πρόβλημα δεν έχει λύση. τουλάχιστον όχι κάποια προφανή. τουλάχιστον όχι κάποια χωρίς απώλειες. τουλάχιστον όχι κάποια που να με βολεύει. τι επιφανειακός θα έλεγε. μην με προδώσεις. αυτό το μυστικό θέλω να το πάρεις στον τάφο σου. ή να γίνει στάχτη μαζί σου. θυμάμαι μου είχες πει πως θέλεις να σε αποτεφρώσουν παρ' το μαζί σου. καψ' το μαζί σου. αλλά μην το αποκαλύψεις. σε κανένα. όταν ένα μυστικό το γνωρίζουν πάνω από δυο παύει να είναι μυστικό. σε παρακαλώ.

Ενός λεπτού κραυγή

Ούρλιαζε, ούρλιαζε μ' όλη του τη δύναμη. Του είχε ανέβει όλο το αίμα στο κεφάλι και αυτός δε σταματούσε, ούρλιαζε. Τα μάγουλα του είχαν πάρει φωτιά και στα μάτια του φαινόταν δυο φλόγες να καίνε. Από τα αυτιά του έβγαιναν καπνοί που σε για κάποια φυλή Ινδιάνων θα σήμαιναν ένα όχι ιδιαίτερα χαρμόσυνο μήνυμα.

Και συνέχιζε δε σταματούσε. Με μια ανάσα μονάχα και ούρλιαζε ασταμάτητα για ένα ολόκληρο λεπτό. Κι εγώ καθόμουν και τον κοιτούσα από την απέναντι πλευρά. Ή μήπως αυτός κοιτούσε εμένα. Για μια στιγμή μπερδεύτηκα. Μήπως γι' αυτό ούρλιαζε; Επειδή δεν άντεχε αυτό που αντίκριζε;

Ναι.
Σίγουρα γι' αυτό ούρλιαζε. Και για να λέμε την αλήθεια κι εγώ στη θέση του το ίδιο θα 'κανα. Δεν είναι δα και λίγο, να στέκεσαι απέναντι από τον μεγαλύτερο εχθρό σου. Λίγοι καταφέρνουν να παραμείνουν ψύχραιμοι αλλά κι αυτοί μη νομίζετε τα βράδια σφίγγουν δυνατά το μαξιλάρι μπροστά στο πρόσωπο τους -για να μην τους ακούσει κανείς-
και ουρλιάζουν.

Δεν ξέρω πιο από τα δύο είναι το καλύτερο. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι η ανακούφιση που ένιωσα στο 61ο δευτερόλεπτο όταν ο τύπος (που κατά περίεργο τρόπο μου έμοιαζε πολύ) μου γύρισε την πλάτη και δίχως έχοντας κάτι άλλο να πει, έφυγε.
Έδρασα παρόμοια.

Κάρτ Ποστάλ

Αγαπημένη μου Τζόϊς
Σου γράφω με το στυλό που μου χάρισες. Καινούρια πόλη. Καινούριο σπίτι. Καινούρια ζωή. Τις πρώτες μέρες τις ξόδεψα για να συμμαζευτώ στο καινούριο σπίτι. Την πέμπτη μέρα το είχα πετύχει -μετά από πολλούς καφέδες και γεμάτα τασάκια- μην σου πω ότι πρόλαβα να ρουτινίασω κιόλας. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να βγω να εξερευνήσω την καινούρια μου πατρίδα. Δεν έχει και πολλά μέρη για να δεις λίγο πολύ τα είδα όλα τα σημαντικά (ή έτσι νομίζω). Σε μια από τις εξορμήσεις μου τσάκωσα κι ένα βιβλιαράκι με την ιστορία της πόλης για να νιώσω ότι είμαι εδώ από καιρό. Βρήκα κάτι παλιούς γνωστούς που αναγκάστηκα να τους κάνω νυν φίλους για να βρώ λιγάκι το δρόμο μου. Θα σ' αρεζε εδώ θα λάτρευες σίγουρα τη βόλτα στην παραλία με το αεράκι να σου ρίχνει σφαλιάρες στα μούτρα κάθε τόσο. Και το κέντρο θα σ' άρεζε. Κόσμος και σούσουρο, λιώνεις εσύ γι' αυτά, σε θυμάμαι. Και που λες με αυτούς τους νυν φίλους έκανα αυτές τις περιστασιακές συζητήσεις που μισείς. Αυτές που βρίσκεις κάποιον για να του παραπονεθείς για τις παλιές σου πληγές που έχουν κλείσει από καιρό αλλά έχει αφήσει η κάθε μια από μια ουλή πίσω της είτε μικρή είτε μεγάλη. Κι ενώ δεν σου είχε περάσει καν από το μυαλό, δέχεσαι συμπαράσταση από κάποιον ομοιοπαθή. Γιατί όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε στη μοναδικότητα πάνω κάτω ότι ζούμε το 'χουμε δει στο σινεμά. Όμως σε κούρασα αρκετά με τις σαχλαμάρες μου. Σε επαναφέρω στην πραγματικότητα (κι εμένα μαζί) λέγοντάς σου πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα εδώ. Χριστούγεννα ήρθαν και δεν μπήκα καν στη διαδικασία να στολίσω. Είναι 23:55 και τα μάτια μου είναι πρησμένα απ' την κούραση. Για δουλειά δεν το συζητάω, τα γνωστά. Ά και χιόνισε, έπιασε λίγο χιόνι και φέτος. Καλά όλα αυτά αλλά ο κύριος λόγος που σου γράφω είναι για να σου ανακοινώσω ότι τελικά δεν θα μπορέσω να έρθω να σε δω. Και επειδή το γράμμα ξέρεις πως είναι ο αγαπημένος τρόπος επικοινωνίας...
θέλω επίσης να σου ευχηθώ την χρονιά που θα έρθει να κάνεις ότι δεν τόλμησες ποτέ σου και να αφήσεις τη φαντασία σου να οργιάζει. Να ακούς την καρδιά σου και δε θα χάσεις (αν και δεν ξέρω πως ακριβώς γίνεται αυτό). Δεν απολογούμαι που δεν θα έρθω αλλά ήθελα να έρθει κάτι από μένα σε σένα.. Ελπίζω να βρεθούμε σύντομα μέσα στην καινούρια χρονιά. Θα ήταν πολύ ωραίο. Αν θελήσεις να με επισκεφτείς στην καινούρια μου μιζέρια η οδός και το τηλέφωνο είναι γραμμένα στην καρτ ποστάλ που σου στέλνω μαζί με το γράμμα.
Να προσέχεις.

Ολα δείχνουν πως δεν είμαι καλά

Γράφω σε μιλιμετρέ χαρτί. Δεν είμαι καλά. (Σχεδόν) Κάθε πρωί ξυπνάω και φτιάχνω ένα ζεστό τσάι που τελικά καταλήγει στο νεροχύτη αφού δεν προλαβαίνω ποτέ να το πιώ. Με άδειο στομάχι και γεμάτο όνειρα κεφάλι πηγαίνω στο σχολείο. Ένα μπλοκ μιλιμετρέ αγόρασα στη μέχρι τώρα σχολική ζωή μου και ζήτημα να χρησιμοποίησα 7 φύλλα. Και από αυτά τα 3 ήταν αποτυχημένα σχήματα που πέταξα στα σκουπίδια. Άλλα πως αλλιώς θα μάθαινα; Τελευταία ώρα. Θα ορκιζόμουν ότι ακούω τα γουργουρητά των συμμαθητών μου και το δικό μου μαζί. Η φωνή του καθηγητή μοιάζει να έρχεται απ΄το υπερπέραν. 10 λεπτά. 10 λεπτά υπομονή και ύστερα το πότε θα φάω θα εξαρτάται μόνο απ' τον ΟΑΣΘ. 10 λεπτά υπομονή. 10 λεπτά χαμένα. Ποιος θα μου τα δανείσει όταν θα τα χρειάζομαι; Κι αυτά, και τα υπόλοιπα; Ίσως να μην τα χρειαστώ τελικά. Μάλλον δεν θα τα χρειαστώ. Επιτέλους σπίτι. Ουφ. ΦΑΙ! Γιαμ. Κάθομαι. Όλα το δείχνουν. Το κορίτσι του πίνακα μου γύρισε την πλάτη. Βγαίνω στο μπαλκόνι και καταλαβαίνω. Αλλάξαμε εποχή. Το ξεχασμένο ή σκουριασμένο ή χαλασμένο ποδήλατο πήρε την απόφαση ότι το μπαλκόνι θα είναι το σπίτι του από δω και μπρος. Οι ρόδες του έχουν ξεφουσκώσει. Και να το απελευθέρωνα από τα δεσμά του, και να το άφηνα να πάει εκεί, που θα πήγαινε; Αφού οι ρόδες του έχουν ξεφουσκώσει. Τόσα καλοκαίρια στο μπαλκόνι έχασε εντελώς το χρώμα του. Αυτό το υπέροχο... γαλάζιο; Μπα όχι. Άλλο χρώμα ήταν αλλά έχω τόσο καιρό να δω χρώματα που τα ξέχασα. Μια αποτυχημένη γραφική παράσταση στο όγδοο φύλλο μου θυμίζει πως πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα. Το δωμάτιο μου είναι σαν να το χτύπησε βόμβα. Πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία φορά που ήρθε η καθαρίστρια. Παντού πεταμένα χαρτιά. Νέκρα. Με βλέπω στον καθρέφτη απέναντι να ουρλιάζω για να σπάσω την σιωπή. Τα χαρτιά είναι ακόμη εκεί. Αυτά δεν έφυγαν. Χρήσιμα και άχρηστα. Χρήσιμα γιατί; Τι χρησιμότητα μπορεί να έχει ένα χαρτί;

Πάνω σε μια κίτρινη ομπρέλα

«Πρέπει να είμαστε αναίσθητοι για να είμαστε καλά αλλιώς δε γίνεται»

Ήρθε το καλοκαίρι και είπα να κάνω ένα μακροβούτι μέχρι να μου κοπεί η ανάσα. Να μπει η θάλασσα μέσα μου, να μπω κι εγώ μέσα σ’ αυτή, εκεί που ανήκω.
Είπα να κάνω μία βόλτα στον ήλιο, και κάηκα.
Κάθισα στην ακροθαλασσιά να πετάω πέτρες και να χαλάω την ηρεμία της θάλασσας.

Κάποιος που τον ρώτησαν τη είναι η ζωή, είπε: «Βλέπεις όλα αυτά τα κυκλάκια που δημιουργούνται άμα πετάξεις μια πέτρα στο νερό; Υπέθεσε ότι η πέτρα είσαι εσύ, όσο μεγαλώνουν οι κύκλοι τόσο μεγαλώνεις κι εσύ, και όταν οι κύκλοι πια χαθούν τότε χάνεσαι κι εσύ, πας στον πάτο.»

Έπαιξα κιόλας.
Κολύμπησα στα βαθιά.
Κολύμπησα στα ρηχά.
Σταμάτησα να πάρω μια ανάσα τ’ ανασκελα.
Έτσι όπως έβλεπα από πάνω μου γαλάζιο, ήθελα απεγνωσμένα να κόψω και να φάω μια μπουκιά ουρανό.
Και οραματίστηκα ότι τα σύννεφα πήραν τη μορφή που εγώ ήθελα.
Και ύστερα έγιναν πραγματικά πέρα για πέρα.
Κι έτσι όπως ήμουν χαρούμενος στην πλάνη μου ήρθε ένα κύμα και με πλάκωσε.
Ξυπνά Βασίλη δεν είναι αληθινό αυτό που ζεις.
Δεν είναι παίξε γέλασε η ζωή, είναι αγώνας.

Η αλήθεια, όταν λέγεται, κάνει μερικές φορές όλα τα υπόλοιπα να μοιάζουν με ένα τεράστιο ψέμα.

Κι αν όλα αυτά ήταν ψέματα τότε τι κάνω εγώ εδώ, σκέφτηκα.
Ας γυρίσω πίσω, εκεί που όλα τα νιώθεις γερά στο πετσί σου. Στην πόλη.

Ξάπλωσα κάτω από μια κίτρινη ομπρέλα και κρύφτηκα απ’ τον ήλιο, μα το κρυφτό δε διήρκησε πολύ γιατί όλα στο φως βγαίνουνε κάποτε, και τότε, ακόμη και η σκιά τους μαρτυράει την αλήθεια.

Σ' αυτό τον κόσμο που ακόμα και τα χαμόγελα είναι πλαστικά, που να ψάξω να βρω λίγη πραγματική χαρά; Από αυτήν που καθρεφτίζεται στο βλέμμα, και όχι σε μια δήθεν αυθόρμητη σύσπαση των μυών του προσώπου. Τι κι αν οι δρόμοι έχουν γεμίσει με αφίσες που σου χαμογελάνε; Σε βάζουν (άθελα τους φυσικά) να ζυγίσεις τη ζωή σου. Και πως γίνεται πάντα το βάρος να πέφτει στα άσχημα;

Τζάμπα σάλιο

Γιατί να δώσεις εξηγήσεις; Ποιόν προσπαθείς να πείσεις και για ποιο πράγμα να πεισθείς; Κάποιος είπε: «Μην εξηγείς τίποτα, μην απολογείσαι για τίποτα, είναι σκέτο χάσιμο χρόνου». Κι αν τα λόγια δεν είναι πλέον ικανά να πείσουν τότε ποιά πράξη θα μπορούσε να πάρει το μέρος τους;

Ξοδεύουμε σάλιο για να εξηγήσουμε τα αυτονόητα.
Ξοδεύουμε σάλιο για να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα.
Κι όταν θα μας χρειαστεί για να πούμε ότι το κάναμε δήθεν για καλό σκοπό,θα μας έχει τελειώσει. Από την άλλη όμως αν δεν προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε τίποτα πιθανόν να ζούσαμε ακόμα σε σπηλιές.

Ποιόν θες να πείσεις με το σάλιο που ξοδεύεις; Μήπως τα λες ξανά και ξανά για να τ’ ακούς εσύ; Να μην ξεχνάς σε τι πιστεύεις; Μα όταν μιλάνε οι άλλοι εσύ δεν ακούς και όταν τελειώσουν εσύ πάντα διαφωνείς και συνεχίζεις να λες τα δικά σου. Να σιγουρέψεις ότι θυμάσαι ποιός είσαι.