Περιεχόμενα

[κενό ένα]
πρόλογος
[κενό δύο]
μέρος πρώτο
μια τρύπα στο νερό
[κενό τρία]
μέρος δεύτερο
οι σαλοί προτιμούν μοκατσίνο
[κενό τέσσερα]
μέρος τρίτο
τι περιμένεις και δεν πεθαίνεις;
[κενό πέντε]
επίμετρο
δε βρίσκω άκρη πια στα περιεχόμενα
εν αιθρία κανείς δεν ενδιαφέρεται γι'αυτά
η άνοιξη θα κάνει το ντεμπούτο της πάλι
ας μείνω λίγο ακόμα στο σκοτάδι
πριν μπω να δω ξανά τα εισερχόμενα

γεννηθήκαμε πάλι για να πεθάνουμε ξανά

να μια ωραία λέξη. ανασύρω. δημιουργεί την ανάγκη να προσθέσεις δίπλα της. μνήμες. αν καμιά φορά ματώσω πολύ θυμάμαι. τις προηγούμενες ζωές μου. ερχόμαστε στη ζωή προκαλώντας πόνο κι ίσως η τιμωρία μας να είναι. ο πόνος. πες ότι θες. θα πεθάνεις. κι αυτό είναι. πόνος. σύντομα. η εναλλαγή προσώπων δεν είναι σκόπιμη. ωστόσο προσδίδει στο κείμενο ζωντάνια. σε ένα νεκρό κείμενο. ζωντάνια. σαν να βάζεις κραγιόν σε πτώμα. και οι επιλογές ακόμη. κι αυτό είναι. πόνος. όπως το δίλημμα με το μαχαίρι. άμα θες κόβεις ψωμί. άμα θες σκοτώνεις. συγκεκριμένα εσύ πάντα σκοτώνεις.  πεθαίνω ξανά και ξανά και γεννιέμαι πάλι και πάλι. και εσύ. πάντα σκοτώνεις. 

Πρόσχημα

Δεν είναι αυγή. είναι λίγο πριν. μπορώ να το πω πια. οι άνθρωποι αλλάζουν τελικά. συνεκδοχικά και ανομοιοκατάληκτα. πέντε-δέκα-δεκαπέντε-είκοσι-είκοσι πέντε-τριάντα-τριάντα πέντε-σαράντα-σαράντα πέντε-πενήντα-πενήντα πέντε-εξήντα-εξήντα πέντε-εβδομήντα-εβδομήντα πέντε-ογδόντα-ογδόντα πέντε-ενενήντα-ενενήντα πέντε-εκατό. κι όσο κι αν θέλουνε ή αν προσπαθούνε είναι αδύνατον. μα δεν το βλέπεις; να παραμείνουν ίδιοι. πως όμως τους ακολουθεί κανείς;

Φροντίσαμε να ξεχάσουμε

Ξεχάσαμε να φροντίσουμε και οι σελίδες του τετραδίου έγιναν κίτρινες και το τσιγάρο έμεινε μισό στο τασάκι και κρύωσε ο καφές. Ο χρόνος όλο μας προλαβαίνει. Η σαφήνεια δεν συγκινεί. Ίσα ίσα, αποσυντονίζει. Καταλαβαίνετε; 

Αποτυχημένες απόπειρες που ίσως μια μέρα

Παρατηρώντας σιωπηλά ή ηχηρά επεμβαίνοντας; αλλάζουν τραβώντας γραμμές. ευθείες. τεθλασμένες. καμπύλες. πασχίζουν να δώσουν σχήμα στις ζωές τους. βλέπεις ανθρώπους τετράγωνους, τρίγωνους και παραλληλόγραμμους. με ελλείψεις υπερβολές και παραβολές. που κινούνται διαγράφοντας κύκλους γύρω απ' τον εαυτό τους. Μα αν είμαστε ίσως κάποιο σχήμα τότε αυτό είναι σχήμα [λόγου]. μεταφορές και παρομοιώσεις. αναδιπλώσεις και αντιθέσεις και οξύμωρα και συνεκδοχές. και αλληγορίες και αντιφάσεις και άλλα πολλά που δεν μου τα 'μαθαν.

Μάθαμε να τηρούμε τα προσχήματα, πριν καλά καλά μάθουμε τα σχήματα. 

Φτηνόπωρο

(ημερολόγιο χάλια-στρώματος)

ημέρα τριακοστή τρίτη

όλα φτηνά. και φθίνοντα. και ακμαίως παρακμάζοντα. 
είδες μήπως τα γυαλιά μου τα καφέ; τα ψάχνω εδώ και χρόνια. την όσφρησή μου χάνω τακτικά μα το 'χω συνηθίσει. και κάνω υπομονή. σε αυτό είμαι πραγματικά καλός το παραδέχομαι. τόσο καλός που θα ΄λεγες πώς περνιέμαι για γαϊδούρι.
όλα φτηνά. και φθίνοντα. και ακμαίως παρακμάζοντα. και από τα δέντρα δεν πέφτουν πλέον φύλλα. 
δεν θέλω να ξεχάσω το πρόσωπό μου στον αριστερό καθρέφτη σου. το πρόσωπό μου στον αριστερό καθρέφτη και τον αέρα. το πρόσωπό μου στον αριστερό καθρέφτη σου και τον αέρα που μου χάιδευε τα μούτρα. πάντα στο πίσω κάθισμα. πάντα στη πίσω θέση. δεν θέλω να ξεχάσω. μα ξεχνώ.
όλα φτηνά. και φθίνοντα. και ακμαίως παρακμάζοντα. και από τα δέντρα δεν πέφτουν πλέον φύλλα. μόνο δάχτυλα. 
που σε ακουμπάνε αιφνίδια στην πλάτη και συ γυρνάς πίσω σου γεμάτος περιέργεια να δεις ποιος σε σκούντηξε και δε βρίσκεις τίποτα.
τίποτα δε βρίσκεις.

φτηνό μας βγήκε το φθινόπωρο και σε τιμή ευκαιρίας.
έχεις κουπόνι έκπτωσης ή κάρτα ανεργίας; 

με κάθε τρόπο και προπάντων με αυτόν

διστάζω όταν μιλώ. και πριν μιλήσω. διστάζω.

προσπαθώ. αλλά είναι λες και οι λέξεις είναι αγκίστρια που αγκυλώνονται στον ουρανό που κρύβεται στο στόμα μου. 

θυμίζουνε κρεμάστρες. καμιά φορά κρεμάω πάνω τους πουκάμισα καρό.

καμιά φορά. πιο σπάνια. κρεμιέμαι κι εγώ ο ίδιος. 

σκέφτομαι. πως γίνεται να μαθαίνω τόσο εύκολα. 

από τα λάθη των άλλων.

καμιά φορά.
όταν τελικά μιλώ. φαίνεται τελικά απλό.
και τελικά δεν με προσέχουν και πολύ.
που τελικά και πάλι σταματώ.

με φόρα.
με αυταπάρνηση.
με το κεφάλι ψηλά.
με στυλ.

με κάθε τρόπο και προπάντων με αυτόν.
θα φεύγω.
δεν είναι για να μένεις για πολύ.
δεν είναι για να μένεις για πολύ,
αφού σε μάθαν.

Έκκληση στο αιώνιο

Πάνω στην ώρα, ήρθε. Τώρα που σταμάτησες να πονάς. Που αποδέχθηκες. Σε ωθεί προς μια ανασφάλεια φίλη. Σου μαθαίνει λέξεις παράξενες, που αφήνουν έναν βαρύ απόηχο όταν τις προφέρεις. Η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο βαριά. Κι εσύ όσο πας ελαφραίνεις. Τείνεις προς το τίποτα. Αδειάζεις. Δημιουργείς κενό χώρο μέσα σου για να δεχθείς την πληρότητα που σου προσφέρεται. Έχεις κάνει ένα βήμα μετά τη γνώση. Δεν χρειάζεται πια να γνωρίζεις τίποτα. Ούτε να έχεις τίποτα χρειάζεται. Κάτι τέτοιες στιγμές μένεις ακίνητος, σιωπηλός, δεν αναπνέεις σχεδόν, μη το τρομάξεις με την παρουσία σου. Θέλεις να συγκρατήσεις όσα περισσότερα μπορείς. Να τα καταγράψεις με προσοχή, δίχως λάθη, σε λευκό χαρτί. Έτσι, τους δίνεις υπόσταση και έχεις μετά την απόδειξη ότι ήρθε. Σε επισκέφθηκε. Δεν ήταν όνειρο. Ή μήπως ήταν; Μήπως και τα όνειρα δεν είναι αιώνια για αυτόν που ονειρεύεται; Είναι θέμα προσωπικό   

το αιώνιο 

         -γένος φυτών ενδημικών στις Κανάριες νήσους.

Απόσβεση

Αυτές τις μέρες είναι όλο και πιο έντονο το αίσθημα ότι το Αύριο μου επιβάλλεται από έξω. Έρχεται μέσα στη μέρα μου και μου την μικραίνει. Το Αύριο μου κλέβει την μοναξιά μου κι εγώ δεν την υπερασπίζομαι. Αυτήν που όσο και να την παραμελήσω πάντα εμένα θα διαλέγει. Αποσβαίνω αργά και βασανιστικά προς την μοιραία κατεύθυνση. Όπως όλοι. Και είτε ρωτήσω είτε δεν ρωτήσω, δέχομαι μόνο μια απόκριση. Με άλλο περιτύλιγμα κάθε φορά. Διαφορετικός. Οι άνθρωποι με αηδιάζουν. Βουλιάζουν, αυτές τις μέρες, στις συμβατικότητες και στις πλάνες τους. Τους αρέσει τόσο να διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Να δικαιολογούν με τα λόγια τις πράξεις τους, που οι ίδιοι δεν θα αποδέχονταν, για να ελαφρύνουν (κάπως αδέξια θα έλεγα) τη συνείδηση τους. Αλλά κυρίως με αηδιάζει το ότι δεν ξέρουν να αγαπάνε. Δεν το διδάχτηκαν ποτέ. Η επαφή με αυτούς μου δημιουργεί προβλήματα πάσης φύσεως. Και παραφύσεως. Μετά από κάθε έξοδο. Κάθε συναναστροφή. Υποτροπιάζω. Κι ωστόσο είναι τόσο ξεκάθαρη η εξάρτηση μου από αυτούς. Όλους.

Μπορεί στο βάθος να τους ζηλεύω.
Μπορεί στο βάθος να ψάχνω στη ντουλάπα αυτού του κόσμου, μήπως κατά τύχη βρω στο νούμερό μου, να φορέσω μια αγκαλιά συμβατική.