Αιθεροβάμων

Όσο υπάρχει χαρτί και γραφική ύλη οι άνθρωποι θα γράφουν και θα συνθέτουν (κι εμένα κανείς δεν θα μου πάρει τη γραφομηχανή από το παλαιοπωλείο αν δεν του το πω). Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πόσο σπουδαία είναι κάποια πράγματα. Όπως η βαρύτητα ή η (γ)αστρονομία. Τα χρόνια περνάνε όμως και δεν γίνεται εγώ να κάθομαι και να σκέφτομαι τέτοιες πίπες. Περνάνε και με κόβουν. Πάνω στο δέρμα και ελάχιστα πιο μέσα. Αφήνω τους φόβους μου να σκονίζονται κλεισμένοι σε ένα κουτί από παπούτσια. Τι ωραίο συναίσθημα όταν βρίσκεις ξεχασμένα λεφτά σε τσέπες. Και πόσα άλλα ωραία υπάρχουν. Μειονεκτούν όμως. Αν παλιά προσπαθούσα να συνδέσω τα ασύνδετα, τώρα προσπαθώ να συνδέσω κομμάτια από διαφορετικά παζλ. Και το ξέρω, μερικά πράγματα πρέπει να λέγονται μόνα τους. Οι σάλτσες τα χαλάνε. Αλλά πως να το κάνουμε κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται φλύαροι στη σκέψη. Πλάκα, πλάκα, είναι να τους αποφεύγεις αυτούς. Μόνο μπερδέματα ξέρουν να προκαλούν.

Και αυτό είναι όλο.

Τα πιο ωραία λόγια δεν γράφτηκαν από ερωτευμένα μυαλά.
Θα μεγαλώσουμε όμως μικρή μου. Γι' αυτό ανυπομονώ να μεγαλώσω. Για να μάθω τις σωστές λέξεις να περιγράψω αυτά που μέχρι τώρα μπορώ μόνο να νιώσω. Λέξεις όπως απορφανισμένος, και πλησίστιος. Να αποκτήσουν νόημα επιτέλους οι τελικοί σύνδεσμοι που χρόνια τώρα χρησιμοποιούσα χωρίς να το σκέφτομαι και πολύ. Ναι, εντάξει δεν ανοίγομαι. Σε έβλεπα να με ρωτάς και διέκρινες στο βλέμμα μου και στις αμήχανες μηχανικές κινήσεις μου πως δεν γνωρίζω καμία απάντηση, αλλά όπως πάντα προσπαθούσα να δώσω μια. Τις φορές που έκανες απόφαση να μου πεις καμιά κουβέντα είχες πάντα αυτό τον τρόπο τον μισό-σοβαρό, μισό-αστείο και στο τέλος πάντα μπερδευόμουν χειρότερα για το τι στο καλό μπορεί να συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου και τα ρέστα. Αυτό το ψυχρός και απόμακρος κάνει παρέα στη μοναχική σκιά μου. Μα πως στο καλό να το ξεφορτωθώ; Ξέρεις πως είναι να θέλεις και να μην μπορείς ε; Ξέρεις. Δεν ξέρεις; Έλα αφού ξέρεις. Εσύ που λες πως τίποτα δεν έχω ζήσει και τίποτα δεν έχω νιώσει. Όμως εγώ μόνο δεν πρόλαβα να τα ξεχάσω. Αλλά ξέρεις τι είναι χειρότερο; Που σε φτάνουν στο σημείο να αναρωτιέσαι αν πρέπει να αποδεχτείς αυτό που είσαι ή αν θα πρέπει να προσπαθείς να το αλλάξεις εφόσον ξέρεις πως δε σου αρέσει. Εσένα. Για σένα. Ασχέτως τι λένε οι άλλοι. Γάμα τους τους άλλους. Στα αρχίδια σου. Εκεί όμως κάπου ξεφεύγει το θέμα και εξατμίζεται η ουσία επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι φαντάζονται τους εαυτούς τους όπως θα ήθελαν να είναι και όχι όπως πραγματικά είναι. Και άπαξ και μπεις σε αυτό το τριπάκι και αρχίσεις να το σκέφτεσαι γεμίζεις ανασφάλειες. Είναι η μαλακία που κουβαλάει κάθε ιδέα μαζί της. Έτσι και κάποιος μαλάκας (ο συγγραφέας αυτού του κειμένου φερ' ειπείν ) σου φυτέψει την ιδέα στο κεφάλι, μετά δεν σταματάς να τη σκέφτεσαι ενώ αν την σκεφτείς από μόνος σου είναι ευκολότερο να την αποβάλλεις. Είναι που ήρθαν Χριστούγεννα όμως, και που μια μέρα πριν τη συντέλεια του κόσμου θα ήμουν καθ' οδόν για Θεσσαλονίκη μα τελικά κέρδισα μια βδομάδα ακόμη στον προηγούμενο παλιόκοσμο. Και που φέτος έμαθα ότι οι πεταλούδες το χειμώνα συχνάζουν στους οίκους τελετών και όλα αυτά μου φέρνουν μια μελαγχολία που με εμποδίζει να αφήσω τη σκέψη μου ελεύθερη να με οδηγήσει σε μέρη ανεξερεύνητα που δεν έχω πάει και που κατά πως φαίνεται θα αργήσω πολύ να πάω και αυτό είναι όλο.

ανισότητα

μου χάρισες ένα μισοτελειωμένο Hondos Center αναπτήρα και το σχήμα των χειλιών σου σ' ένα από τα ποτήρια μου. δεν την άξιζα τόση αγάπη κοριτσάκι. κανείς δεν αξίζει την αγάπη που παίρνει. πάντα παίρνουμε ή λιγότερη ή περισσότερη. πάντα δίνουμε ή λιγότερη ή περισσότερη. 

{THE}
HOURS

Ο τίτλος είναι απλά ο τίτλος, ξεπέρασε το!

Γράφω με ένα σπασμένο bic και την επιτηδευμένα απέριττη επ-ένδυση μου. Έχω καιρό να γράψω ξέρεις. Και όταν έχω καιρό να γράψω οι λέξεις τρέχουν γρήγορα. Τόσο, που δεν προλαβαίνω να τις γράψω όλες και από τη σύγχυση κάνω ορνιθοσκαλίσματα. Ποιος εγώ; που θέλω όλα να είναι καθαρογραμμένα και στην εντέλεια. Να διαφαίνεται τουλάχιστον σ' αυτά η αρμονία που δεν υπάρχει στο κεφάλι μου. Ζω σε αυτή την πρασινάλογη διάσταση και όποτε ξεμυτίζω και βγαίνω στον κόσμο και ξεχύνω τη μιλιά μου με κοιτάνε σαν να είμαι κανένα καταθλιπτικό φρικιό ή κανένας μαλάκας μα δεν είμαι τίποτα απ' τα δύο (άντε ίσως λιγάκι το δεύτερο).
Κάπου, κάτι χάλασε στο προσχέδιο. Και είναι κι η εμψύχωση. Είχα ξεχάσει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η εμψύχωση. Και για να μην περιαυτολογώ το σχέδιο απέτυχε.
Δύο περιπτώσεις:
Καταστρώνω καινούριο σχέδιο
Απελπίζομαι και παραιτούμαι
Θα διαλέξω τον 2ο δρόμο και στα μισά θα γυρίσω πίσω και θα πάω απ' τον άλλο. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που αποφάσισα τώρα ή που την επομένη φορά θα αποφασίσω. Είναι ο τρόπος που βλέπω την πραγματικότητα. Είναι η αναπόφευκτη πορεία της αντίδρασης μου στο γεγονός. Οπότε δεν ανησυχώ κι όσο θα αντέχουν τα δύο μου γόνατα να με στηρίζουν, θα στέκομαι όρθιος.

Ορμώμενος από την αστείρευτη ευχαρίστηση που μου προσφέρει η κατάποση και της τελευταίας σταγόνας από το μπουκάλι κρασί που περήφανα άδειασα, θα ξεκινήσω να εξηγήσω γιατί ο κόσμος που ζούμε είναι απάνθρωπος και συνεπώς εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε καμία θέση σε αυτόν. Καλά κάνουμε και πεθαίνουμε λοιπόν. Και καλά κάνουν και μας σκοτώνουν. Γιατί τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε αν ήμασταν εδώ για περισσότερο καιρό ώστε να αποκτήσει η μετέπειτα ζωή μας ένα υποτυπώδες γαμημένο νόημα;
Κάθε φορά που ακούω κάποιο απόφθεγμα για το νόημα της ζωής προσπαθώ να το φέρω στα μέτρα μου, να το κατανοήσω και να το συγκρατήσω. Όμως σπάνια χαράζεται κάποιο από αυτά στη μνήμη μου και ακόμη κι αν κάποιο καταφέρει να ξεφύγει από τη σφαίρα της λήθης και να περάσει στο υποσυνείδητο, αργά η γρήγορα, διαγράφεται από κάποιο άλλο που είναι ένα κλικ πιο κοντά στην αλήθεια ή από κάτι άλλο που εν πάση περιπτώσει είναι σημαντικότερο πως να το κάνουμε.

Ύστερα λοιπόν από μια διόλου ευκαταφρόνητη χρονική διάρκεια σκέψης και περισυλλογής -όσο κι αν σιχαίνομαι το δοκιμιακό χαρακτήρα που προσεγγίζει δειλά-δειλά αυτό το κείμενο- έφτασα να καταλήξω στο ότι είμαστε εδώ για να αγαπάμε, να συγχωρούμε και να ξεχνάμε, χωρίς κανένα νόημα για να τα κάνουμε αυτά, και από την παράταση που δίνουμε στην εκτέλεση αυτών των τριών προέρχονται όλα τα αρνητικά συναισθήματα που τίποτε άλλο δεν κάνουν από το να μας φέρνουν μέρα με τη μέρα όλο και πιο κοντά στην οριζόντια καθήλωση μας. Αν ο κόσμος αυτός, στον οποίο κανείς μας δεν θυμάται πως ήρθε και γιατί, δεν είναι απάνθρωπος τότε τι είναι; 

Ο ήλιος τρελάθηκε!

2 Σεπτεμβρίου

  Πήρα ένα τηλεγράφημα από την πριγκίπισσα Ρ., στο οποίο μου αναγγέλλει την αυριανή της άφιξη. Υποθέτω ότι θα έχει μαζί της το «αυνανιστικό κινέζικο βιολί» που ο πρίγκιπας σύζυγος της είχε υποσχεθεί να μου φέρει δώρο από το τελευταίο του ταξίδι στην Κίνα. Μετά από ένα πραγματικά υπέροχο δείπνο, κάτω από έναν ουρανό ευοίωνο για όλους τους κοινούς τόπους της κοσμικής μεγαλειότητας, αφέθηκα στην ονειροπόληση αυτού του κινέζικου βιολιού με τις μηχανικές δονητικές ικανότητες. Αυτός ο ηδονικός δονητής προορίζεται να εισαχθεί αρχικά στην οπή του πρωκτού και στη συνέχεια στο αιδοίον (που είναι άλλωστε και ο βασικός του προορισμός). Όταν εισχωρήσει καλά, ένας βιρτουόζος βιολιστής παίρνει το δοξάρι του και το περιφέρει πάνω στις χορδές του βιολιού. Και φυσικά δεν παίζει οτιδήποτε, ερμηνεύει μια σύνθεση ειδικά γραμμένη για αυνανιστικούς σκοπούς. Με τις δυνατές μουσικές εξάρσεις σε συνδυασμό και με τις δονητικές χαλαρώσεις που προκαλεί το ειδικό εξάρτημα, ο μουσικός κάνει την ωραία να σωριαστεί λιπόθυμη, τη συγκεκριμένη και προκαθορισμένη στιγμή που η σύνθεση κορυφώνεται στις νότες της έκστασης.

  Απορροφημένος βαθιά στις ερωτικές μου φαντασιώσεις, δεν μπορούσα να ακούσω, παρά πολύ ανεπαίσθητα, τη συζήτηση των τριών Βαρκελωνών που είναι απορροφημένοι ακόμα στην προσπάθεια τους ν' ακούσουν τη μουσική των σφαιρών. Επαναλαμβάνουν την ιστορία του σβησμένου από εκατομμύρια χρόνια αστεριού, που το φως του εξακολουθεί να ταξιδεύει μέχρι σήμερα κ.λπ.... κ.λπ.

  Αδυνατώντας να συμμεριστώ οτιδήποτε αφορά αυτή την προσποιητή τους έκσταση, τους λέω επιγραμματικά:

  - Τίποτα από ότι δημιουργείται στο σύμπαν δε με εκπλήσσει. Και είναι κάτι που πραγματικά πιστεύω. Τότε ένας από τους Βαρκελώνους, γνωστός ωρολογοποιός, μη μπορώντας να κρατηθεί μου απευθύνει το λόγο:

  - Τίποτα απ' όλα αυτά δε σας εκπλήσσει; Σύμφωνοι. Αλλά ας αναφερθούμε σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι είναι μεσάνυχτα και στον ορίζοντα προβάλλει ένα αμυδρό φως που προμηνύει την αυγή. Πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσετε τι συμβαίνει, διαπιστώνετε ότι έχει κιόλας ξημερώσει κι ο ήλιος βρίσκεται στη μέση του ουρανού. Κι όλα αυτά μες στα βαθιά μεσάνυχτα! Αυτό δεν είναι κάτι που θα σας κατέπλησσε;

  - Όχι καθόλου! του απάντησα.

  Ο ωρολογοποιός από τη Βαρκελώνη αναφώνησε:

  - Ε! Λοιπόν εμένα όχι μόνο θα με κατέπλησσε κάτι τέτοιο, αλλά θα μου άφηνε και κουσούρι! Θα τρελαινόμουν!

  Ο Σαλαβαντόρ Νταλί άφησε να του ξεφύγει μια από τις χαρακτηριστικές εκείνες μνημειώδεις απαντήσεις που μόνο αυτός ξέρει να δίνει:

  -Εγώ αντιθέτως, θα πίστευα πως ο ήλιος τρελάθηκε!

Απόσπασμα από το βιβλίο DALI το ημερολόγιο μιας μεγαλοφυΐας

1

Αφαιρούμαι συχνά ξέρεις. Και μετά αρχίζω να διαιρούμε. Σε κομμάτια. Πολλά κομμάτια. Άνισα. Και μοιράζομαι. Μα ποτέ δεν πολλαπλασιάζομαι. Γιατί τα κομμάτια είναι κλώνοι μου όχι γόνοι μου και αυτά όπως και εγώ δεν έχουν την παραμικρή επιθυμία να πολλαπλασιαστούν. Και προσθέτω σε μένα και στους κλώνους μου αλλά δεν προσθέτομαι. Παραμένω ένας άσος. Αφαιρούμαι. Και φτιάχνω χαλβά σιμιγδαλένιο με τριμμένο παξιμάδι αντί για σιμιγδάλι. Δηλαδή φτιάχνω παξιμαδένιο χαλβά. Που φυσικά δεν πήζει ποτέ και έχει ένα σκατί χρώμα σαν την κουράδα που με περηφάνια άφησα ελεύθερη νωρίς το πρωί. Μου τη δίνουν οι Κυριακές. Είναι μέρες που σπάνια μου συμβαίνει κάτι αξιόλογο. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα αξιόλογο από μόνος μου στη σκέψη και μόνο ότι η αυριανή μέρα είναι Δευτέρα. Τουλάχιστον την βγάζω σπίτι τζάμπα. Τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά.
111111