Ασφόδελος Λειμώνας

Χρόνια τώρα κυνηγάω το ανέκφραστο κι έφτασα να γίνω ανέκφραστος εγώ. Είμαι φτασμένος εγώ μη με βλέπεις τώρα που ξέπεσα. Είναι που τους τελευταίους μήνες με χαρακτηρίζει αυτή η διαρκής αμεταβλητότητα. Όλοι έχουν τις στιγμές τους.

Παντού συντροφικότητα. Παντού σχέσεις. Στενές. Δυνατές. Άθικτες. Και ανιδιοτέλεια πουθενά. Ανέκαθεν έβρισκα την γαλήνη στην απομόνωση αλλά όπως όλα τα πράγματα η γαλήνη από την παραφροσύνη διαχωρίζονται από μια λεπτή κλώστη την οποία είμαι στην εξέχουσα θέση να βλέπω.

Ένα βουητό πλανιέται στον αέρα όπου και να βρίσκομαι. κι όταν αρχίζεις να μεταφράζεις αυτό το βουητό στη δική σου γλώσσα λένε υπάρχει πρόβλημα. Το hang-out με παλιόφιλους βοηθάει. Καμιά φορά σε ρίχνει κιόλας αλλά στη συγκεκριμένη φάση βοηθάει. Είναι καλό να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι. Αλλά είναι και φορές που λες άστο καλύτερα. Πόσο πολλά χάνεις αυτές τις φορές και πόσα λίγα κερδίζεις. Και πόσα λίγα κερδίζει γενικώς κανείς στη ζωή του, σε αντίθεση με το για πόσα παλεύει. Και προσπαθούν να σε πείσουν ότι γι' αυτά τα λίγα είναι που αξίζει να ζεις.

Ξόδευα τις μέρες μου να βλέπω ανθρώπους να ξυπνούν και να κοιμούνται και να ονειρεύονται. Να ονειρεύονται ότι με κέρδισαν. Όσο μπορεί να κερδίσει κανείς έναν άνθρωπο. Να ποθούν να τους δανείζω τις μέρες μου και να τις περνάμε από κοινού για να έχουν να γεμίζουν άλμπουμ με φωτογραφίες διακοπών και κενές σελίδες σε ημερολόγια. Τώρα ψάχνω να βρω που είναι το λάθος σε αυτό το συλλογισμό και ποια απ' τα σφάλματα μου είναι επακόλουθα αυτού του λάθους. Το θέμα είναι αν προλαβαίνω να τα διορθώσω ή αν θα τα πάρω μαζί μου στο αρχαιοελληνικό λιβάδι με τους ασφόδελους την αιώνια κατοικία των νεκρών.

Ζω κοντά σε πολλούς ίσως πάρα πολλούς μα μαζί με κανέναν. Τα αόρατα δάκρυα σχημάτισαν αυλάκια στο πρόσωπό μου και κάθε που βρέχει τα αυλάκια γεμίζουν και μοιάζει να κλαίω. Μα δεν κλαίω. Έπαψα να κλαίω. Δεν ωφελεί σε τίποτα πια. Κάποτε έκλαιγα μέχρι να ηρεμήσω τώρα δεν ωφελεί σε τίποτα πια. Μόνο βουρκώνω που και που για να αποδείξω στον εαυτό μου, που με αμφισβητεί, ότι ακόμα αισθάνομαι.

"Η σάρκα φταίει"

Τι να έχω; Τίποτα δεν έχω. Δεν μπορούμε να πάμε απλά μια βόλτα ως το λιμάνι; Χωρίς να παριστάνω πως όλα είναι εντάξει και χωρίς να απαιτείς να σου πω το γιατί.

6 κόκκινα φώτα

το lights των archive να παίζει
6 κόκκινα φώτα να παίζουν
και να φυσάει, να φυσάει, να φυσάει
και ο αέρας να λυγάει τα δέντρα και τον κορμό μου
οι ανεμογεννήτριες στο βουνό ακούνητες,
στριφογυρίζουν
τα κόκκινα φώτα τους ανάβουν και σβήνουν
και η φωνή μέσα μου να φωνάζει
να φωνάζει και να ταξιδεύει να περνάει από τον οισοφάγο
και τελικά να κρύβεται
στην επιγλωττίδα μου
πως να μιλήσω με το στόμα μου γεμάτο φωνή;

Η αναπάντεχη διαταραχή της γάτας.

Η γάτα αυτές τις μέρες νιαουρίζει ασταμάτητα. Κάτι προσπαθεί να μου πει προφανώς, αλλά κάπου το χάνω. Δεν έχω δα και πτυχίο στα νιαουρίστικα. Είδα αυτή την ταινία ξέρεις και μου άρεσε πολύ. Κατέληξα πάλι. Μόνο ζηλεύουμε και τίποτα άλλο δεν κάνουμε. Και εκφράζουμε τη ζήλια μας με όλες τις πιθανές μορφές που υπάρχουν. Ζήλια,
ζήλια,
ζήλια.
Και λίγο ζήλια ακόμη.
Ζηλεύουμε αυτά που δεν μπορούμε να έχουμε.
Ζηλεύουμε αυτά που θα μπορούσαμε να έχουμε (αλλά και πάλι δεν προσπαθούμε να τα αποκτήσουμε)
Ζηλεύουμε αυτά που έχουμε και τα έχουν και άλλοι. Γιατί δηλαδή να τα έχουν και οι άλλοι και γιατί κάποια άτομα να τα βλέπουν αυτά μόνο στους άλλους και όχι σε μας αφού κι εμείς τα έχουμε.
Ζηλεύουμε πράξεις, λέξεις, σκέψεις, κινήσεις, αντικείμενα, , ,
Και ποτέ δεν θα πάψουμε να ζηλεύουμε γιατί είναι στη φύση μας. Λένε...
Κι επειδή το "λένε" πάει να πει ότι ισχύει;
Αυτό το λένε αυτοί που ζηλεύουν αυτούς που δεν ζηλεύουν ή που τέλος πάντων ζηλεύουν λιγότερο ή με διαφορετικό τρόπο που δεν είναι ορατός σε αυτούς που το λένε.
Και όλα όσα λένε και όλα όσα λέω εγώ κάποιος άλλος θα βρεθεί να τα ζηλέψει.
Και στην αρχή χαίρεσαι που σε ζηλεύουν γιατί νιώθεις "κάποιος". Η ζήλια όμως τρώει και τρέφει. Δεν τρέφει μονάχα. Και εκεί είναι που την πατάμε όλοι. Και γίνεται ο κόσμος ένας κουβάς με σκατά. Φρέσκα σαν της γάτας.
Τελικά όλοι σε αυτή τη ζωή (ή μάλλον καλύτερα σε κάποια φάση της), μαζεύουν τα σκατά κάποιου άλλου.

Cigarettes and coffe, man- that's a combination.

Παρακοιμήθηκα.

Και όταν ξύπνησα πολλά είχαν αλλάξει και το καζανάκι ήταν ακόμη χαλασμένο.

Τι ήχο κάνει η μοναξιά;

Όταν συμβαίνει να 'ναι κι άλλοι γύρω.

Κάποιος είπε ότι η τύπισσα φοράει ξυλοπάπουτσα.

Να μάθεις να είσαι δυνατός.

Κι αν τύχει και σε πουν εγωιστή· γύρνα την πλάτη.

Οι μαστιγιές θα επουλωθούν απ' το κορμί σου.

Μόνο μπροστά. 

Για κοίτα πίσω. Μαύρα πουλιά τα μάτια θα σου ξεριζώσουν.

Μην τραγουδάς. Να ψιθυρίζεις το σκοπό της ευτυχίας μην το τολμήσεις.

Και να ρωτάς «γιατί;» μη δοκιμάσεις γιατί ίσως να μην πάρεις απαντήσεις.

Αυτά ονειρεύτηκα ή έζησα ή μ' έμαθαν.

Παρακοιμήθηκα.

Μα ποιος μπορεί κακία να μου κρατήσει;

Αστερόσκονη

Εδώ στα μέσα του καιρού μου φαίνεται πως ότι ήταν να ζήσω το έζησα και άλλα πολλά δεν τα έζησα.  Μα ήρθε για μένα νωρίς η ηλικία που σταματάει ο άνθρωπος να ακούει μουσική. Και τώρα τίποτα άλλο πια δε μένει από το θάνατο. Τον ολοκληρωτικό. Τον αυτοπροκαλούμενο.

Είμαστε κάτοικοι του κόσμου. Χωρίς να ανήκουμε πουθενά και νιώθοντας ότι όποιο μέρος περπατήσαμε το κατακτήσαμε κιόλας. Η περιέργεια δεν σκοτώνει μόνο γάτες όμως. Ναι συχνά εκφράζω τη δυστυχία μου που γεννήθηκα αλλά εφόσον είμαι εδώ πρέπει τουλάχιστον να το απολαύσω. Ξέρεις πότε καταλαβαίνω ότι είμαστε φτιαγμένοι από αστρική σκόνη; Όταν ιδρώνει η παλάμη και πέφτει πάνω της ο ήλιος. Τότε το δέρμα λαμπυρίζει. Θυμάται τη στιγμή της δημιουργίας του λίγο μετά το μεγάλο μπαμ.

Προσπάθησαν να μου μάθουν πράγματα. Πολλοί προσπάθησαν να μου μάθουν πράγματα όμως σε αυτή τη ζωή μαθαίνεις μόνο όσα θέλεις να μάθεις και πορεύεσαι μ' αυτά και νομίζεις που σου φτάνουν τόσα. Και νομίζεις τους γελάς∙ μα γελιέσαι. Ήμουν "εύκολο" παιδί. Ποτέ ένα "εύκολο" παιδί δεν αποδεικνύεται "εύκολο" στο τέλος. Όλα έχουν και το τίμημα τους. Κι ο κόσμος είναι άδικος. Πολύ άδικος. Άδικα άδικος. Κι εγώ δεν την μπορώ την αδικία. Νιώθω σαν να μου έχουν βάλει μια πλαστική σακούλα στο κεφάλι κι αφήνουν επίτηδες λίγο αέρα να μπαίνει μέσα για να ανασαίνω. Να παρατείνεται το μαρτύριο μου στον αιώνα τον άπαντα. Τα ψέματα τα χαμερπή με περιβάλλουν και βουλιάζω κι εγώ στο βούρκο με τους ανήμπορους. Το δίκιο δεν έχει θέση εδώ. Σε άλλο σύμπαν ίσως σε άλλο γαλαξία, μπορεί το δίκαιο να βρει το δίκιο του· Μα όχι εδώ. Εγώ όμως έχω σχέδιο. Έχω σχέδιο εγώ. Θα σας ταράξω στις επεξηγήσεις. Θα λέω αυτό που σκέφτομαι όπως το σκέφτομαι για την αδικία σας. Γιατί είναι δικιά σας η αδικία όχι δική μου. Το κρίμα στο λαιμό σας, μπάσταρδοι.
Εγώ είμαι καλό παιδί.