[μυοσωτίς] σε αναζήτηση παλαιότερου εαυτού

δηλώνω απώλεια προσωπικών στοιχείων. το παρόν αποτελεί δείγμα του τι ήμουν κάποτε. και πιθανώς του τι θα απογίνω. το παρόν αποτελεί δείγμα. του τι προηγήθηκε σε ένα σχετικά καθορισμένο παρελθόν. και πιθανώς του τι θα ακολουθήσει σε ένα σχετικά απροσδιόριστο μέλλον. πάντα στη ζωή μου ήθελα να είμαι άνθρωπος απλός. και όχι άνθρωπος απλώς. αν είχα τουλάχιστον την ψυχραιμία να δω τα πράγματα όπως είναι. το σχήμα τους. την αρχιτεκτονική των αισθημάτων που πεισματικά επιλέγω να κατοικώ ίσως. να έβρισκα το δρόμο. το δρόμο για αυτή την απλότητα. όχι σύνθετα πράγματα παρακαλώ. όχι άλλη σύνθεση. να μην μπορώ να αποσυντεθώ. αυτό θα ήταν το απλό. να φτάσω στην ουσία αλλά. δεν μπορώ. δεν μπορώ να μην είμαι ένα μάτσο κόκαλα το λέω. δεν μπορώ. κανείς δεν μπορεί νομίζω. και επειδή νομίζω συνεχώς. και νομίζω για όλα τα πράγματα. πάντα νομίζω. μέχρι να σιγουρευτώ νομίζω. μέχρι να είναι πια πολύ αργά για να. νομίζω. μέχρι να μην νομίζω πια για αυτό. αλλά να νομίζω για κάτι άλλο. χωρίς να το θέλω νομίζω. χωρίς να το θέλω συνθέτω και μοιραία αποσυνθέτομαι. και χάνω. αλλά αυτό δεν μαθαίνεται. μη λέτε ότι μαθαίνεται μη μου το λέτε να μάθω να χάνω. γιατί να μάθω; γιατί να χάνω; όχι να κερδίζω όχι. δεν είπα αυτό. όχι άλλα σύνθετα πράγματα παρακαλώ. δεν είπα κερδίζω. κανείς να μην κερδίζει. δεν υπάρχει κάτι να κερδίσει κανείς. μόνο να είναι. να είμαι. να είμαι εγώ. αυτό είναι το απλό. το δύσκολο. το απλό. το δύσκολο. πως γίνεται αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί; να κάτι σύνθετο. να κάτι σύνθετο ακόμα και μέσα στο απλό. βρήκα το σύνθετο μέσα στο απλό. να είμαι εγώ εδώ σήμερα. και αύριο πάλι εγώ να είμαι. να είμαι εγώ εκεί. εκεί που ήμουν και χθες. αλλά αυτό αύριο γιατί σήμερα. σήμερα έχασα τον κόσμο. αυτά παθαίνει κανείς όταν αφήνει τους άλλους να γράφουν πάνω στις κασέτες του. να γράφουν τα δικά τους τραγούδια. ο καθένας το δικό του. ο καθένας και το τραγούδι του. ο καθένας για τον εαυτό του και για το τραγούδι του. και να μετράει πάνω σε πόσες κασέτες θα γράψει αυτό το τραγούδι. το απλό τραγούδι. το σύνθετο τραγούδι. βρήκα το σύνθετο μέσα στο απλό. και νομίζω η ανάσα τελειώνει. βγαίνω. βγαίνω έξω. γαβγίζω στο άδειο μπαλκόνι μου για την ανακάλυψη μου. τίποτα σύνθετο στο γάβγισμα. αλλά νομίζω πάλι πως μόνο τα σκυλιά με καταλαβαίνουν. μόνο αυτά καταλαβαίνουν και δεν έχω καν δικό μου σκυλί. έχω όμως λουλούδι. έχω αυτό το απλό λουλούδι στο μπαλκόνι μου. μη με λησμόνει. και επειδή το έχω το προσέχω. αν δεν το είχα δεν θα το πρόσεχα. πόσα δεν προσέχω. πόσα που δεν έχω. αλλά θα ήθελα. επειδή το έχω. είμαι σίγουρος πως το έχω. όπως είμαι σίγουρος ότι το τρέφω. όπως είμαι σίγουρος ότι έχει μπλε άοσμα άνθη. βλαστούς έρποντες και τριχωτούς. και φύλλα λογχοειδή και ανθίζει μέσα στο χειμώνα. ναι. και είναι απλό. και μικρό. και σεμνό. και μετριόφρον. όχι άλλα σύνθετα πράγματα παρακαλώ. και επειδή το έχω αυτό το λουλούδι μη με λησμόνει. το έχω. και το βλέπω. και το χαίρομαι. και αυτό είναι απλό. είναι τόσο απλό που με κάνει να θέλω να σκαρφαλώσω στο κάγκελο. είναι τόσο απλό που με κάνει να θέλω να σταθώ στις μύτες δίπλα του. μπλε. κι εγώ πιο μπλε. όσο πιο μπλε γίνεται. στις μύτες. σκαρφαλωμένος. και να στέκομαι εκεί. και να είναι αυτό που βρήκα να κάνω. αυτό που βρήκα να κάνω για να μη βαριέμαι. αυτό που βρήκα να κάνω για να μη σκέφτομαι. παρελθόν. και μέλλον. αυτό που βρήκα για να στέκομαι στη γραμμή ενδιάμεσα. να στέκομαι στη γραμμή. και τίποτα παραπάνω. και τίποτα λιγότερο. αυτό θα πει ισορροπία. τίποτα παραπάνω. τίποτα λιγότερο. να ισορροπώ. όχι να είμαι ισορροπημένος.

-τι να βάλω;
...
 τι θα απογίνουμε ρε;
-στάχτη στα τασάκια των άλλων.
...
-τι να βάλω τελικά δε μου είπες.
-βάλε ότι θες. μόνο να πάμε αυτή τη βόλτα.

κατακόρυφο

εξαντλημένος. είσαι εξαντλημένος. κάθε φορά λες θα τα πεις. και κάθε φορά είσαι εξαντλημένος. αλλά δεν είσαι εξαντλημένος από μόνος σου.
έτσι.
όχι.
όχι έτσι. αυτοί σε εξαντλούν.
αντλούν δηλαδή τα πάντα από σένα. ρουφάνε τα πάντα από σένα και μετά εσύ είσαι εξαντλημένος. και δεν θέλεις μετά να τα πεις. και δεν λες τίποτα. και τα αφήνείς να περιπλανιούνται στο κεφάλι σου. σαν χρυσόψαρα σε γυάλα. και να ανοιγοκλείνουν μ' αυτό τον ηλίθιο τρόπο το στόμα τους σαν να σου λένε ότι κάτι ξέρουν παραπάνω για σένα.
αλλά είσαι και συ μαλάκας. που τα ταΐζεις -αυτά τα γαμημένα χρυσόψαρα- με αυτή την αηδιαστική τροφή που βρωμοκοπάει και με ρουτίνα με πόνο με υποχωρήσεις με εσωτερικά ξεσπάσματα με αφήστε με ήσυχο με υπομονή και γενικά με ότι μαλακία βρεις.
είναι φορές που το ξεχνάς.
ναι.
αλήθεια το ξεχνάς.
ότι έχεις 2 χρυσόψαρα μες στο κεφάλι σου. το ξεχνάς γιατί είσαι εξαντλημένος. γιατί σ' έμαθαν ότι μόνο όταν είσαι εξαντλημένος μπορείς να παράγεις. κι έτσι το ξεχνάς.
ότι έχεις 2 χρυσόψαρα μέσα στο κεφάλι σου.
έλα όμως που κάποια στιγμή έχεις διακοπές. σου δίνουν διακοπές απ' την εξάντληση κι εσύ είσαι τόσο εξαντλημένος που δεν ξέρεις τι να τις κάνεις. κι έτσι κάνεις το πρώτο πράγμα που σου ρχεται στο μυαλό ή το τελευταίο. τα ενδιάμεσα...
ή δεν κάνεις τίποτα μέχρι να πάψεις να είσαι εξαντλημένος ώστε να αποφασίσεις μετά τι θα κάνεις.

και κάπως έτσι μπήκα στο τρένο. μπερδεύτηκα ρε παιδιά.
κάθισα στη λάθος μεριά.
του τρένου.
ξέρεις αν κάτσεις ανάποδα δεν πηγαίνεις κάπου. όχι.
άπλα απομακρύνεσαι από το σημείο στο οποίο βρισκόσουν λίγο πριν.
δεν φεύγεις από εκεί που ήσουν λίγο πριν. όχι.
άπλα απομακρύνεσαι.
για να γυρίσεις λίγο μετά
στο λίγο πριν.
έχει διαφορά
πιστέψτε με έχει
διαφορά

και τέλος πάντων ας πούμε ότι σου πήρε μια βδομάδα να ξεκουραστείς και τώρα ο οργανισμός σου αρχίζει και τα παίζει. απ' την πολλή ξεκούραση. και ζητάει να εξαντληθεί.
τι κάνεις;
σαστίζεις.
και μετά θυμάσαι.
θυμάσαι τα 2 γαμημένα χρυσόψαρα που τόσο καιρό τα τάιζες μεν αλλά δεν τους άλλαζες το νερό. γιατί ήσουν εξαντλημένος ή γιατί έκανες διακοπές ρε πούστη μου. διακοπές. δεν μπορείς εσύ δηλαδή να κάνεις διακοπές;
και γυρίζεις πίσω.
και τώρα αυτά κολυμπάνε μέσα στα σκατά τους και εσένα το κεφάλι σου έχει μέσα 2 χρυσόψαρα που χέζουνε ασύστολα και σου γεμίζουν το κεφάλι σκατά και είσαι τόσο πονόψυχος που δεν σου πάει η καρδιά να τα σκοτώσεις και κάπου εδώ κολλάει η έκφραση κούνα λίγο το κεφάλι σου να δεις αν κάνει γκλου γκλου. πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση να λοιπόν που κολλάει.
λοιπόν.
γρήγορη σταυρολεξική παρένθεση.
λοιπόν.
διπλό γελάει:
χα
και δεν σου πάει να τα σκοτώσεις.
χα
που δεν χρειάζεται καν να μπλεχτείς με αίματα και τέτοια όχι.
αλλά εσύ φοβάσαι.
χα
φοβάσαι τις τύψεις
για τα κωλόψαρα που σου χέζουν τον εγκέφαλο
ενώ
χα
θα μπορούσες απλά να κάνεις ένα γαμημένο κατακόρυφο στον ξεφτισμένο τοίχο σου ...και να τα ξεφορτωθείς.

μονολεκτικό

αυτά
που
αφήσαμε
αυτά
που
αφήνουμε
στη
θέση
των
άλλων
αυτά
όλα
μετά
το
μετά
γυρίζουνε
πίσω
και
μας
τρώνε

Οδύνη

Η ανάσα πριν το ξέσπασμα έχει σημασία στρατηγική. Πρέπει να εισπνεύσει κανείς τόσο όσο, για να προλάβει να πει όλα όσα θέλει. Ο χρόνος συμπιέζεται. Το σώμα ναι, το σώμα διευρύνεται. Οι κόρες εστιάζουν και διαστέλλονται. Τα ρουθούνια επεκτείνονται. Η φωνή ανυψώνεται. Η γλώσσα οπλίζεται και το στόμα εκπυρσοκροτεί. Τα αυτιά δεν ακούν παρά μόνο το βουητό που πλανιέται μετά στον αέρα. Και τα χέρια! Ω τα χέρια, ξεκάθαρα πλέον, εκπέμπουν την οδύνη και το άδικο. Περιμένω σιωπηλός στη γωνία μου και το μόνο πράγμα που συνέβη... Δεν συνέβη τίποτα.    

ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ

Θέλω κάτι να πω. Τώρα θέλω να πω κάτι. Κάτι να πω θέλω, αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό που θέλω να πω. Ξέρω όμως ότι κάτι θέλω να πω. Θέλω κάτι να πω και είμαι βέβαιος γι' αυτό και δεν είμαι βέβαιος για κάτι άλλο. Ψάχνω αυτό που θέλω να πω. Κάτι να πω ψάχνω που να είναι αυτό που θέλω τώρα να πω και όχι το άλλο. Βέβαια δεν είπα πότε και το άλλο. Γιατί για να πει κανείς το άλλο πρέπει να μιλήσει πρώτα γι'αυτό. Να μιλήσει πρώτα. Πώς μιλάει κανείς πρώτα για κάτι όταν δεν έχει ξαναμιλήσει ποτέ για αυτό; Δεν έχω κάτι να πω. Ούτε κάτι άλλο να πω έχω. Και όσο δεν λέω τίποτα, τίποτα δεν έχω να πω. Δεν έχω τίποτα να πω. Δεν έχω επειδή δεν λέω και δεν λέω επειδή δεν έχω κάτι να πω. Γιατί δεν έχω τίποτα να πω; Γιατί να μην έχω κάτι να πω εγώ; Εγώ γιατί να μην έχω τίποτα να πω; Αν είχα τουλάχιστον κάτι να πω θα τσάκιζα για λίγο αυτή την αβάσταχτη σιωπή. Ποιος την αντέχει; Στη σιωπή αυτή τίποτα να πω δεν έχω κι η σιωπή αυτή σκαρφαλώνει με νυχιές στον οισοφάγο μου. Δεν βγάζω άχνα. Αχνά δεν βγάζω μα αν με κόψει το νυστέρι ήχοι υπόκωφοι και απόκοσμοι θα ακουστούν. Η σιωπή αυτή πηγάζει απ' το υπογάστριο δίχως δεύτερη κουβέντα. Δίχως καν πρώτη κουβέντα. Καμία κουβέντα. Λέξη καμιά. Καμία λέξη δεν ειπώθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε. Καμία λέξη δεν ειπώθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε να ειπωθεί. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί δεν λέω τίποτα; Όχι μην μου απαντάτε. Η σιωπή θα ήταν η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσατε να μου δώσετε. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί δεν λέω τίποτα; Μα σας παρακαλώ, μην διακόπτεται τη ροή της σκέψης μου. Η σιωπή, ναι. Η σιωπή. Κανείς να μη λέει τίποτα. Να μην λέτε και εσείς τίποτα. Κανείς ποτέ να μη λέει απολύτως τίποτα. Ποτέ κανείς να μη λέει την παραμικρή λέξη. Πάμε πάλι. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί δεν λέω τίποτα;

εγκώμιο στην απελπισία ή το ενδεχόμενο της υπάρξης σε ακατάλληλο ενδιαίτημα

μέρες βαριές, ζεστές και άδειες. σίγουρα θα 'ρθουν καλύτερες. μα η αναμονή είναι παύση ζωής. είναι χάσιμο χρόνου. αλλά εδώ που τα λέμε, ο χρόνος είναι σχετικό πράγμα.
μέρες σαν κι αυτές με μεταχειρίζονται ξιπασμένα ένστικτα. το σώμα υπακούει στο νόμο της αδράνειας. αν ανοίξεις λεξικό, μία είναι η λέξη. αναβολή. στην αναβολή. στην αναβολή.
μέρες σαν κι αυτές μόνο ποθώ. δεν κάνω. οι περιπτύξεις μειώνονται σε χρονικά ακαθόριστα διαστήματα. διαγραφή. αποκοπή. επικόλληση. και να τη η ζωή. μπροστά σου. 5 λεπτά.
μέρες σαν κι αυτές δεν έχω φίλους. ούτε καν εχθρούς. και οι τάσεις φυγής είναι πια κλισέ. εξάπτομαι πότε πότε για να διαμαρτυρηθώ και μετά επιστρέφω μέσα μου.
μέρες σαν κι αυτές ο εαυτός γίνεται εαυτούλης. και όλα αυτά είναι προάγγελοι αυτού που έπεται. ένα υψηλής αισθητικής και βαθιάς συγκίνησης, σάλτο μορτάλε.

δεν είναι ώρα ακόμη...

τα σάλτα αυτά δεν γίνονται σε μέρες σαν κι αυτές.