κάθε παρασκευή

ήσουν εκεί. κι εγώ ήμουν εκεί. ήρθα μόνο για αυτό. για να σε αποχαιρετίσω. και έτσι όπως καθόμασταν μέσα στην εκκλησία. άνθρωποι. κάποιοι που ήξερα. κάποιοι άλλοι που δεν ήξερα. και μερικοί που θα ήθελα να μην ήξερα. θυμήθηκα. που με έκανες μπάνιο κάθε Παρασκευή. πρώτα έμενα. μετά τον παππού και εσύ έκανες τελευταία. κάθε Παρασκευή. γέμιζες την λεκάνη με ζεστό νερό. κι έπαιρνες το τσίγκινο μπολάκι το μαύρο. και με έλουζες. πρώτα έμενα. μετά τον παππού. κι εσύ τελευταία. κάθε Παρασκευή. με πράσινο σαπούνι. κι εκεί. μέσα στην εκκλησία. μου ήρθε όλο. όλο αυτό που είχα ξεχάσει. με είχες δει γυμνό σκέφτηκα. κάθε Παρασκευή με έβλεπες γυμνό. και ήσουν τώρα εκεί. μπροστά μου. σκεπασμένη με λουλούδια μέχρι το λαιμό. και σκέφτηκα ότι εγώ ποτέ δε σε είδα γυμνή ολόκληρη. ποτέ δε σε έκανα μπάνιο. ούτε όταν πια δεν μπορούσες να κάνεις μόνη σου. γιατί ήμουν μακριά. γιατί μια άλλη κυρία χωρίς γλώσσα που δε μιλούσε τη γλώσσα μας ήταν εκεί για να σε κάνει μπάνιο και να σου μαγειρεύει και να σου κάνει παρέα. γιατί δεν άντεχα να βλέπω τα μάτια σου να με έχουν ξεχάσει. τα μάτια σου που με ξέχασαν. τα μάτια σου που έγιναν ξανά αθώα μάτια. δεν θυμάμαι. τι μέρα ήταν η μέρα που πέθανες. έχω πάψει πια να συγκρατώ ημερομηνίες για σημαντικά πράγματα. θυμάμαι να πλένεις τα ρούχα στο χέρι. σε θυμάμαι να χτενίζεις τα μαλλιά σου. στον καθρέφτη. πριν τη βραδινή βόλτα. σε θυμάμαι να βάζεις κραγιόν. με το στόμα να χάσκει αντανακλαστικά.. σε θυμάμαι τα μεσημέρια να κοιμάσαι στο μονό. με τα μάτια σου σκεπασμένα απ' τον αγκώνα.. έτσι. δε θυμάμαι τι μέρα ήταν τη μέρα που πέθανες. είμαι όμως σίγουρος ότι την ακριβώς προηγούμενη Παρασκευή έκανες το τελευταίο σου μπάνιο.

το κάτι

και όταν πια εφησυχαστούμε

ακουμπώντας σε κάτι που ξέρουμε

ή νομίζουμε πως ξέρουμε

και ότι κάτι κατέχουμε

λανθασμένα πειστούμε

τότε είναι που κάτι έχουμε χάσει

ενώ αν μείνουμε καταδικασμένοι

αυτό το κάτι διαρκώς

ενώ αιώνια ανήσυχοι 

το κάτι αυτό αναζητάμε

τότε ίσως κάτι βρήκαμε

μια ελάχιστη πιθανότητα

ένα κάτι μικρό να διαρκέσει

μαγνητικά δίποδα

οι μαγνητικοί πόλοι 

-σε οποιαδήποτε κλίμακα κι αν εξετάζουμε την ύλη-

εμφανίζονται πάντοτε σε ζεύγη

τα μαγνητικά δίποδα 

είναι το είδος αυτό των ανθρώπων 

που οι αντίθετοι πόλοι τους

τους επιτρέπουν να βαδίζουν πλάι πλάι

δεν είπε «θέλω να κλάψω» 

είπε «θέλω δάκρυα»

και χαμογέλασα

γραμμές

η αγάπη είναι μια γραμμή

που ξεκινάει 

και πέφτει

μέχρι την κρίσιμη στιγμή

από κει και πέρα 

συνεχίζει ασφαλώς

να υψώνεται.

η επιτυχία είναι μια γραμμή

που ξεκινάει κάθετα

προς τα πάνω

και σαν σκάλα

που και που

οριζοντιώνεται

μόνο ανεβαίνοντας.

η απόφαση είναι μια γραμμή

που ξεκινάει από βάθος

όπως κάθε δίλημμα

φτάνει ως εκεί που ισορροπεί

ανάμεσα σε δύο πιθανότητες

και διαλέγει

αν θα πάει πάνω ή κάτω.

η πίστη είναι μια γραμμή

που ξεκινάει από χαμηλά 

και φτάνει στα ψηλά

αν σταματήσει και σκεφτεί

δεν είναι πίστη

είναι μια άλλη γραμμή

άγνωστης κατευθύνσεως.

το ψέμα είναι μια γραμμή

που από τα ψηλά ξεκινώντας

ισόποσες κάνει πτώσεις

κάθετες

και φθίνει συνεχώς

αυτό που κάθε φορά ξαφνιάζει

είναι η ταχύτητα της πτώσης.

η ζωή δεν είναι μια γραμμή

τμήματα που προσπαθούν 

ευθύγραμμα να παραμείνουν

σε κάθε καρδιογράφημα

μια τέλεια ευθεία όλα γίνονται

αυτά που προηγήθηκαν

μοιάζουν λίγο μουτζούρα.

της Τετάρτης τη λαϊκή. πριν.

η κυρία που με είδε είδε τελικά περισσότερα απ' όσα έβλεπα. διαβάζοντας ακόμη μία φορά το έβδομο και τελευταίο μάθημα για το λόγο. σταμάτησε η κυρία. σκέψου. για να μου πει πως μάλλον αυτό που διαβάζω είναι πολύ ωραίο. και ότι διάλεξα ένα σωστό σημείο για να υπάρξω για λίγο. μου έδωσε η κυρία την υπόσταση που είχα χάσει. έτσι που με είδε με την πλάτη γυρισμένη. καθισμένο πλαγιαστά στη μέση της μέρας. στο πράσινο παγκάκι μου και κανενός άλλου. σταμάτησε η κυρία σκέψου. για να μου πει ότι καλά κάνω και κάνω αυτό που κάνω. και ότι παίρνω ενέργεια απ' τα φυτά τριγύρω. και γι' αυτό ίσως μπορώ και βυθίζομαι μέσα σ' αυτό το βιβλίο. και καλά κάνω. και καλά έκανες κι εσύ κυρία που σταμάτησες σκέψου. στη μέση της μέρας για να πεις σε ένα παιδί που καθόταν σε ένα παγκάκι μόνο του. με το βιβλίο του. και μόνο του. ότι έτσι κι έτσι. της έδωσα κι εγώ την ευχή μου και την κοιτούσα που έφευγε. κι έφυγα πια όταν έφυγε η κυρία. γιατί η στιγμή πέρασε. χάλασε. πως το λένε. μόλις μου είπε τι είδε. βλέποντας με. το είδα κι εγώ. και χάθηκε. όπως όλα τα πράγματα χάνονται όταν πέσει επάνω τους το κατάλληλο βλέμμα.

γυρεύω τις λέξεις που με κάνουν να ανατριχιάζω

τις ψάχνω στο δρόμο

κρυφακούω καμιά φορά τους διπλανούς

τους περαστικούς

ανοίγω τις κεραίες μου να πιάσω σήματα

από τα λεξικά των άλλων 

μα πάντα οι λέξεις με γελούν

δεν είναι ποτέ δικές μου

όσο και να τις αγαπήσω

οι περισσότερες δεν κάθονται

να τις χρησιμοποιήσω

εγκαταλείπουν τη μνήμη μου

κι έτσι παύω να τις υμνώ

με εκδικούνται

που δεν φρόντισα να πάρω το μολύβι μου

κι ένα χαρτί και να τις κάνω

να υπάρξουν

λες και ήταν ποτέ αυτονόητες

το μισοχαλασμένο

λες και επίτηδες, ημιτελείς από κατασκευής

λες και οι λέξεις 

τέλειο, ολόκληρο, άρτιο, 

και όλα τα παράγωγα

είναι ανίκανες 

εκ προοιμίου να υπάρξουν.

να τα φτιάξουμε

τα χαλασμένα μας

γιατί όλα

- πράγματα και μη - 

να πρέπει να χαλάνε;

και οι πατέντες 

να κοστίζουν περισσότερο

για να φτιαχτεί το μισοχαλασμένο;

με συμβουλές

με μαστορέματα ύποπτα

και με ενδεχόμενα

ενδεχομένως 

να φτιαχτεί αυτό που χάλασε

μα μέχρι τότε θα 'χει χαλάσει κάτι άλλο

εκτοξευτής

προσωρινά μεγάλωσα 

δεν γίνεται να αφήσω το παιδί

αυτό που όταν το ρωτούσαν:

-εσύ; τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

έλεγε -εκτοξευτής 

να στέκομαι στις άκρες των κτιρίων 

και όποτε το θέλω
να εκτοξεύομαι 
ψηλά 
στην κάθοδο μόνο ξανά 
να μετανιώνω 
που για άλλη μια φορά 
δεν έσπασα το φράγμα της βαρύτητας 

κι όταν θα πω πως τέλειωσα μ' αυτά εγώ 
και πάει 
τότε είναι που θα 'χω γελαστεί 
που θα 'χω μεγαλώσει 
γι' αυτό ποτέ 
τα δομικά υλικά μου δε ξεχνώ 
εμένα δε θα ακούσεις να το λέω 
πως ως εδώ
κουράστηκα 
και φτάνει 
το τούβλο που 'χω μέσα μου 
μοιάζει με το παιδί.

χαμωτράγουδο

απόψε θα γυρίσω από κει που 'ρθα

θα φυτευτώ στο χώμα ως το κόκκαλο

να γίνω λίπασμα γι' αυτούς που δεν πεινάνε

θαμμένος άλλος κάθετος δεν θάφτηκε κανείς

μονάχο το κεφάλι μου θα στέκεται στον ήλιο

απ' το λαιμό ως το μέτωπο - η κούτρα καθαρή 

λες κι άξιζε που χάλασα ζωής χρονάκια τόσα

για μία καθαρότητα που δεν μου αναλογεί

να κάθουνται οι σπουργίτες μου να στήνουν τις φωλιές τους

για να τις καταστρέφουνε τα όρνια κι οι καιροί

μέχρι αψηλά της κεφαλής η καθαρή μετόπη

με κουτσουλιές απρόσεχτες αδρά να στολιστεί

να φάνε και τα μάτια μου

να πέσουν τα μαλλιά μου

τα δόντια να μου μείνουνε

για να μασάω τη γη.

χρειάζομαι μια βροχή

ήμουν μια σταγόνα. μια αναπάντεχη στιγμή.
μου επιτέθηκε η βαρύτητα. κι ύστερα άρχισα να πέφτω. κάθετα. να κατρακυλώ. σε στιλπνή επιφάνεια. -βάλε ότι θες με το μυαλό σου. τζάμι. πλακάκι μπάνιου ή μια ποδιά. ιδέα δεν έχω- προσπάθησα να κοιτάξω πίσω μα δεν μπόρεσα. η δύναμη με τράβαγε αδιάκοπα. πριν είχα όλο τον χρόνο. πλέον δεν είχα χρόνο για τίποτα. ψέματα. είχα. μόνο για να πέφτω. και να σκέφτομαι. ένιωθα πίσω μου να αφήνω το υδάτινο ίχνος μου και να μικραίνω. να μικραίνω πέφτοντας. να, να πέφτω μικραίνοντας. να, να χάνω όγκο και συνείδηση. να, να χαζεύω. δεν το επέλεξα αυτό το ταξίδι μα το κάνω. σκέφτηκα. χωρίς συνεπιβάτες. ολομόναχος. όπως πάντα. τουλάχιστον ως εδώ. μικραίνω όλο και περισσότερο. πότε ξανά μου δεν θα μεγαλώσω. σε λίγο θα εξατμιστώ. δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. αλλά είναι μια γνώση που έχω από τότε που άρχισα να πέφτω. η γνώση του αφανισμού μου.
-γλίστρησα; τι έγινε; ξέχασα- καταρρέω. ρέω προς τα -κάπου- κάτω δηλαδή. αν δίπλα μου είχα κάποιον σαν κι εμένα. θα μπορούσα τουλάχιστον να συγχωνευτώ. να παρατείνω λιγάκι τον αφανισμό. αλλά δεν φαίνεται κανείς τριγύρω. σαν κι εμένα. εγώ κατεβαίνω. κανείς. χρειάζομαι μια βροχή. για να σωθώ. και ο λαιμός του σαν οργωμένο χωράφι. με περιμένει. ποτήρι! ποτήρι ήταν τελικά. και ήμουν το νερό.                     



-αν κλέψει κανείς αλέτρι, λένε πως ξεψυχάει μονάχα αν του κρεμάσουν στο λαιμό έναν ζυγό-
ξύπνησα κι έτρεξα να πιώ.
νερό.

ξέφλουδα

Κυριακή μεσημέρι, σε ένα αστικό λεωφορείο κάπου στο κέντρο της πόλης, σε μια διαδρομή λίγο εως πολύ συνηθισμένη, μια γυναίκα, ασυνήθιστη, μεγάλη σε ηλικία μα νεαρή στην ψυχή, τραγουδά το «δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες» ένας κύριος, ασυνήθιστος, μεγάλος σε ηλικία μα νεαρός στην ψυχή, την πλησιάζει και τη ρωτά:

-αγαπάτε;
-τόσο όσο
-δηλαδή πόσο;
-ο μπαμπάς μου, από μικρή μου έλεγε: «όταν ερωτεύεσαι, να μην αγαπάς με το καρύδι της καρδιάς σου, να αγαπάς με τη φλούδα»
-ήθελε να σας προστατέψει.
-λάθος. να με καταστρέψει ήθελε.
-γιατί το λέτε αυτό;
-τώρα πια δεν μπορώ να αγαπήσω πιο πολύ απ' όσο διαρκεί μια αγκαλιά.

σ' αρέσει έτσι που αφήνομαι;

να με κοιτάς

να βλέπεις τα σημάδια μου

τα δάκρυα 

που στέγνωσαν στα μάγουλά μου

-τόσο νερό για το τίποτα-

σ' αρέσει έτσι που αφήνομαι

να με παρασέρνεις;

να βλέπεις τα σκορπίσματα
τις αγκαλιές

που άδειασαν 

στα δάχτυλα μου

μέχρι να έρθουν άλλοι
στα ζεστά ρεύματα

αντίθετα

μεταξύ των αντιθέτων εντός μου. πορεύομαι. μα δεν με αφήνουν να μείνω στην ευθεία. τα αντίθετα. βγαίνω εκτός. δεν παύω διαρκώς να ελαττώνομαι. να χάνω κάθε φορά που χάνομαι.

μεταξύ των αντιθέτων εντός μου. διασταυρώνομαι. με τους χίλιους εαυτούς. στο σταυροδρόμι της ντροπής επιστρέφω. για να φτύσω το είδωλο μου που με πρόδωσε. παύοντας να υπακούει στις κινήσεις μου.

μεταξύ των αντιθέτων εντός μου. πλευρίζω. τις ανάγκες μου και τις χαϊδεύω. σκύλες. μαύρες σκύλες. κι αν κάτσουν ήσυχες τους δίνω μπισκοτάκι για επιβράβευση. και τις χαϊδεύω. μην και γυρίσουν καμιά μέρα να με λιανίσουν. τον λιανό. εμένα.

μεταξύ των αντιθέτων εντός μου. ξεφεύγω. μια μέρα ξεφεύγω. όχι θα ξεφύγω. ξεφεύγω. τώρα ξεφεύγω. και οι ώμοι μου κοιτάνε μονοκόμματα. ούτε στροφές. ούτε κάμψεις. μονοκόμματος. μια μέρα πάω εκεί που θέλω. μια μέρα θέλω. θέλω.

ασυνόδευτος

ζέστη μέσα στην παγωνιά. σαράντα τετραγωνικά με κλίμα τροπικό. να βάζεις, να βγάζεις, να βάζεις, να βγάζεις.
σήμερα βρέχει μέσα μου. δάκρυα.
για όλα αυτά που έβαλα και δεν έβγαλα ποτέ. για την πανοπλία που έφτιαξα για να με προστατέψω και τώρα σκουριασμένη με απειλεί να μείνω δέσμιός της. δάκρυα.
που στέκονται στην άκρη των ματιών δειλιάζοντας να πέσουν. έρχονται για να μου θυμίσουν ότι ακόμα αισθάνομαι αλλά χωρίς να επιβεβαιώνομαι. δάκρυα.
χαράς. καμιά φορά με επισκέπτονται κι αυτά. σήμερα όχι. κι είναι γλυκά, νοσταλγικά και πάνε αγκαζέ με το χαμόγελο. δάκρυα.
που τρέχουν και δε σταματούν παρά μονό από διαβρωτικούς λυγμούς διακοπτόμενα. αυτά που και να θέλεις δε μαζεύονται. ρωγμές κι αυλακιές. δάκρυα.
για λόγους άγνωστους. όταν μια κίνηση γίνεται κύλιση. όταν ξαφνικά. για λόγους άγνωστους. λαμβάνεις την φροντίδα που σου έλειπε. χωρίς να τη ζητήσεις. δάκρυα.
για το ασυνόδευτο αυτό που ήρθε από κάπου χωρίς να ξέρει σίγουρα από που για να πάει κάπου αλλού χωρίς να ξέρει σίγουρα που αλλού. αυτό που είμαι όταν αφήνομαι στην ευκολία μου να μην λάβω την ευθύνη. όχι για τους άλλους. όχι. αυτό είναι ψέμα. αυτήν ακριβώς που μου αναλογεί. να βγω να πω. εγώ αυτός είμαι. έρχομαι από κάπου. και πάω κάπου αλλού. χωρίς συνοδούς. μόνο με τη βαθιά πεποίθηση ότι σε αυτό το αλλού θα συναντήσω κάποιον.
να του πω να μη βάζει μόνο, να βγάζει κιόλας. γιατί φτάνει η στιγμή που δε χωράνε. κι ερχονται και γίνονται βροχή. υγρά λόγια. που βρέχουν στην ψυχούλα σου.
και δε στεγνώνουν.

γκαπ

ο λόγος που είμαι εδώ είναι

για να λέμε την αλήθεια δεν

όπως και να 'χει εγώ θα

θέλω να πω πως

και στην τελική γιατί 

έχω καιρό
που με έχω καταργήσει
κάπως
πρέπει να φτιάξω
χώρο ////////////////
να δημιουργήσω
νέο παρελθόν
πετάω
πετάω πράγματα
κι αυτό είναι καλό
είναι καλό
να πετάς

[μυοσωτίς] σε αναζήτηση παλαιότερου εαυτού

δηλώνω απώλεια προσωπικών στοιχείων. το παρόν αποτελεί δείγμα του τι ήμουν κάποτε. και πιθανώς του τι θα απογίνω. το παρόν αποτελεί δείγμα. του τι προηγήθηκε σε ένα σχετικά καθορισμένο παρελθόν. και πιθανώς του τι θα ακολουθήσει σε ένα σχετικά απροσδιόριστο μέλλον. πάντα στη ζωή μου ήθελα να είμαι άνθρωπος απλός. και όχι άνθρωπος απλώς. αν είχα τουλάχιστον την ψυχραιμία να δω τα πράγματα όπως είναι. το σχήμα τους. την αρχιτεκτονική των αισθημάτων που πεισματικά επιλέγω να κατοικώ ίσως. να έβρισκα το δρόμο. το δρόμο για αυτή την απλότητα. όχι σύνθετα πράγματα παρακαλώ. όχι άλλη σύνθεση. να μην μπορώ να αποσυντεθώ. αυτό θα ήταν το απλό. να φτάσω στην ουσία αλλά. δεν μπορώ. δεν μπορώ να μην είμαι ένα μάτσο κόκαλα το λέω. δεν μπορώ. κανείς δεν μπορεί νομίζω. και επειδή νομίζω συνεχώς. και νομίζω για όλα τα πράγματα. πάντα νομίζω. μέχρι να σιγουρευτώ νομίζω. μέχρι να είναι πια πολύ αργά για να. νομίζω. μέχρι να μην νομίζω πια για αυτό. αλλά να νομίζω για κάτι άλλο. χωρίς να το θέλω νομίζω. χωρίς να το θέλω συνθέτω και μοιραία αποσυνθέτομαι. και χάνω. αλλά αυτό δεν μαθαίνεται. μη λέτε ότι μαθαίνεται μη μου το λέτε να μάθω να χάνω. γιατί να μάθω; γιατί να χάνω; όχι να κερδίζω όχι. δεν είπα αυτό. όχι άλλα σύνθετα πράγματα παρακαλώ. δεν είπα κερδίζω. κανείς να μην κερδίζει. δεν υπάρχει κάτι να κερδίσει κανείς. μόνο να είναι. να είμαι. να είμαι εγώ. αυτό είναι το απλό. το δύσκολο. το απλό. το δύσκολο. πως γίνεται αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί; να κάτι σύνθετο. να κάτι σύνθετο ακόμα και μέσα στο απλό. βρήκα το σύνθετο μέσα στο απλό. να είμαι εγώ εδώ σήμερα. και αύριο πάλι εγώ να είμαι. να είμαι εγώ εκεί. εκεί που ήμουν και χθες. αλλά αυτό αύριο γιατί σήμερα. σήμερα έχασα τον κόσμο. αυτά παθαίνει κανείς όταν αφήνει τους άλλους να γράφουν πάνω στις κασέτες του. να γράφουν τα δικά τους τραγούδια. ο καθένας το δικό του. ο καθένας και το τραγούδι του. ο καθένας για τον εαυτό του και για το τραγούδι του. και να μετράει πάνω σε πόσες κασέτες θα γράψει αυτό το τραγούδι. το απλό τραγούδι. το σύνθετο τραγούδι. βρήκα το σύνθετο μέσα στο απλό. και νομίζω η ανάσα τελειώνει. βγαίνω. βγαίνω έξω. γαβγίζω στο άδειο μπαλκόνι μου για την ανακάλυψη μου. τίποτα σύνθετο στο γάβγισμα. αλλά νομίζω πάλι πως μόνο τα σκυλιά με καταλαβαίνουν. μόνο αυτά καταλαβαίνουν και δεν έχω καν δικό μου σκυλί. έχω όμως λουλούδι. έχω αυτό το απλό λουλούδι στο μπαλκόνι μου. μη με λησμόνει. και επειδή το έχω το προσέχω. αν δεν το είχα δεν θα το πρόσεχα. πόσα δεν προσέχω. πόσα που δεν έχω. αλλά θα ήθελα. επειδή το έχω. είμαι σίγουρος πως το έχω. όπως είμαι σίγουρος ότι το τρέφω. όπως είμαι σίγουρος ότι έχει μπλε άοσμα άνθη. βλαστούς έρποντες και τριχωτούς. και φύλλα λογχοειδή και ανθίζει μέσα στο χειμώνα. ναι. και είναι απλό. και μικρό. και σεμνό. και μετριόφρον. όχι άλλα σύνθετα πράγματα παρακαλώ. και επειδή το έχω αυτό το λουλούδι μη με λησμόνει. το έχω. και το βλέπω. και το χαίρομαι. και αυτό είναι απλό. είναι τόσο απλό που με κάνει να θέλω να σκαρφαλώσω στο κάγκελο. είναι τόσο απλό που με κάνει να θέλω να σταθώ στις μύτες δίπλα του. μπλε. κι εγώ πιο μπλε. όσο πιο μπλε γίνεται. στις μύτες. σκαρφαλωμένος. και να στέκομαι εκεί. και να είναι αυτό που βρήκα να κάνω. αυτό που βρήκα να κάνω για να μη βαριέμαι. αυτό που βρήκα να κάνω για να μη σκέφτομαι. παρελθόν. και μέλλον. αυτό που βρήκα για να στέκομαι στη γραμμή ενδιάμεσα. να στέκομαι στη γραμμή. και τίποτα παραπάνω. και τίποτα λιγότερο. αυτό θα πει ισορροπία. τίποτα παραπάνω. τίποτα λιγότερο. να ισορροπώ. όχι να είμαι ισορροπημένος.

-τι να βάλω;
...
 τι θα απογίνουμε ρε;
-στάχτη στα τασάκια των άλλων.
...
-τι να βάλω τελικά δε μου είπες.
-βάλε ότι θες. μόνο να πάμε αυτή τη βόλτα.

κατακόρυφο

εξαντλημένος. είσαι εξαντλημένος. κάθε φορά λες θα τα πεις. και κάθε φορά είσαι εξαντλημένος. αλλά δεν είσαι εξαντλημένος από μόνος σου.
έτσι.
όχι.
όχι έτσι. αυτοί σε εξαντλούν.
αντλούν δηλαδή τα πάντα από σένα. ρουφάνε τα πάντα από σένα και μετά εσύ είσαι εξαντλημένος. και δεν θέλεις μετά να τα πεις. και δεν λες τίποτα. και τα αφήνείς να περιπλανιούνται στο κεφάλι σου. σαν χρυσόψαρα σε γυάλα. και να ανοιγοκλείνουν μ' αυτό τον ηλίθιο τρόπο το στόμα τους σαν να σου λένε ότι κάτι ξέρουν παραπάνω για σένα.
αλλά είσαι και συ μαλάκας. που τα ταΐζεις -αυτά τα γαμημένα χρυσόψαρα- με αυτή την αηδιαστική τροφή που βρωμοκοπάει και με ρουτίνα με πόνο με υποχωρήσεις με εσωτερικά ξεσπάσματα με αφήστε με ήσυχο με υπομονή και γενικά με ότι μαλακία βρεις.
είναι φορές που το ξεχνάς.
ναι.
αλήθεια το ξεχνάς.
ότι έχεις 2 χρυσόψαρα μες στο κεφάλι σου. το ξεχνάς γιατί είσαι εξαντλημένος. γιατί σ' έμαθαν ότι μόνο όταν είσαι εξαντλημένος μπορείς να παράγεις. κι έτσι το ξεχνάς.
ότι έχεις 2 χρυσόψαρα μέσα στο κεφάλι σου.
έλα όμως που κάποια στιγμή έχεις διακοπές. σου δίνουν διακοπές απ' την εξάντληση κι εσύ είσαι τόσο εξαντλημένος που δεν ξέρεις τι να τις κάνεις. κι έτσι κάνεις το πρώτο πράγμα που σου ρχεται στο μυαλό ή το τελευταίο. τα ενδιάμεσα...
ή δεν κάνεις τίποτα μέχρι να πάψεις να είσαι εξαντλημένος ώστε να αποφασίσεις μετά τι θα κάνεις.

και κάπως έτσι μπήκα στο τρένο. μπερδεύτηκα ρε παιδιά.
κάθισα στη λάθος μεριά.
του τρένου.
ξέρεις αν κάτσεις ανάποδα δεν πηγαίνεις κάπου. όχι.
άπλα απομακρύνεσαι από το σημείο στο οποίο βρισκόσουν λίγο πριν.
δεν φεύγεις από εκεί που ήσουν λίγο πριν. όχι.
άπλα απομακρύνεσαι.
για να γυρίσεις λίγο μετά
στο λίγο πριν.
έχει διαφορά
πιστέψτε με έχει
διαφορά

και τέλος πάντων ας πούμε ότι σου πήρε μια βδομάδα να ξεκουραστείς και τώρα ο οργανισμός σου αρχίζει και τα παίζει. απ' την πολλή ξεκούραση. και ζητάει να εξαντληθεί.
τι κάνεις;
σαστίζεις.
και μετά θυμάσαι.
θυμάσαι τα 2 γαμημένα χρυσόψαρα που τόσο καιρό τα τάιζες μεν αλλά δεν τους άλλαζες το νερό. γιατί ήσουν εξαντλημένος ή γιατί έκανες διακοπές ρε πούστη μου. διακοπές. δεν μπορείς εσύ δηλαδή να κάνεις διακοπές;
και γυρίζεις πίσω.
και τώρα αυτά κολυμπάνε μέσα στα σκατά τους και εσένα το κεφάλι σου έχει μέσα 2 χρυσόψαρα που χέζουνε ασύστολα και σου γεμίζουν το κεφάλι σκατά και είσαι τόσο πονόψυχος που δεν σου πάει η καρδιά να τα σκοτώσεις και κάπου εδώ κολλάει η έκφραση κούνα λίγο το κεφάλι σου να δεις αν κάνει γκλου γκλου. πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση να λοιπόν που κολλάει.
λοιπόν.
γρήγορη σταυρολεξική παρένθεση.
λοιπόν.
διπλό γελάει:
χα
και δεν σου πάει να τα σκοτώσεις.
χα
που δεν χρειάζεται καν να μπλεχτείς με αίματα και τέτοια όχι.
αλλά εσύ φοβάσαι.
χα
φοβάσαι τις τύψεις
για τα κωλόψαρα που σου χέζουν τον εγκέφαλο
ενώ
χα
θα μπορούσες απλά να κάνεις ένα γαμημένο κατακόρυφο στον ξεφτισμένο τοίχο σου ...και να τα ξεφορτωθείς.